تاج گل در مشهد

حكم دهنده مدينه از سوي علي(ع)
او بعداز نزاع نهروان از سوي علي(ع) به امارت مدينه گماشته شد[۳۰]، البته بعداز آنكه معاويه در ۴۰ق، بُرمز بن ارطاة را با ۳۰۰۰ مرد جنگي به حجاز ارسال كرد، ابوايوب مدينه را رها كرد و در عراق به علي(ع) پيوست. بُراز بعداز هجوم به مدينه و اشغال شهر، منزل او‌را به حريق  تاج گل در مشهد   كشيد.[۳۱]

تاج گل مصنوعي در مشهد
تاج گل ترحيم در مشهد
تاج گل تبريك در مشهد
تاج گل خيريه در مشهد
تاج گل تسليت مشهد
تاج گل ترحيم مشهد
تاج گل افتتاحيه مشهد
تاج گل طبيعي مشهد
تشريفات بزرگ مشهد

حضور در نزاع عليه روميان
ابوايوب بعد از شهيد شدن علي(ع) توشه ديگر براي مبارزه به سرحدّات رفت. طبري[۳۲] آورده ميباشد كه يزيد بن معاويه در ۴۹ق به قصد نزاع با روميان رهسپار شد و ابوايوب انصاري را كه سالخورده بود، به يار و همدم موفقيت.

وثاقت و منزلت روايي
ابوايوب را تمامي رجال‌شناسان اهل سنت ستوده و برخي نيز توثيق كرده‌اند،[۳۳] البته علماي شيعه صرفا به مدح او اكتفا كرده و از تصريح به توثيق وي پرهيز نموده‌اند[۳۴]، حتّي ابن داوود حلي[۳۵] او را در شمار مُهملين آورده ميباشد.

رجال‌شناسان شيعه در توجيه كمپاني وي در مبارزه با مشركان ذيل امر معاويه و پسرش يزيد، به رغم هواداري سفت وي از حق خلافت علي(ع) اختلاف دارا هستند. ادب بن شاذان اين كار او‌را غفلت و اشتباه در اجتهاد نسبت داده و مي افزايد هرچند وي از خليفه دوران خويش خشنود نبوده، اما به قصد پيشبرد و تقويت اسلام درين نبردها كمپاني جسته ميباشد[۳۶] شاهد اين مدعي مشاجراتي ميباشد كه بين وي و معاويه فيس داده ميباشد،[۳۷] البته آيت الله خويي[۳۸] خلال رد اين عقيده، احتمال مي دهد كه او مبتني بر اذن امام معصوم حسن بن علي(ع) كار نموده باشد.

وي از فرستاده(ص) و عده اي همجون أُبي بن كعب قصه نقل كرده[۳۹] و راوياني مانند ابن عباس، براء بن عازب، جابر بن سمره، مقدام بن معدي كرب، ابوامامه باهلي، زيد بن خالد جُهَني از او احاديثي را نقل كرده‌اند. ابو ايوب يكي‌از روايان حديث غدير ميباشد[۴۰] و حديث داراي شهرت نبوي(ص) به عمار ياسر «ٍتَقْتُلُكَ الْفِئَةُ الْبَاغِيَة» ميباشد.[۴۱]

عده اي از تابعين نيز مانند سعيد بن مسيب، عروة بن زبير و عبدالله بن حنين از وي حديث شنيده و نقل كرده‌اند. ابن سعد[۴۲] و مزّي[۴۳] نيز فهرستي از راويان اورا آورده‌اند.

سرودن شعر
ابوايوب را شاعري حاذق نيز دانسته‌اند.[۴۴] شايد نسبت شاعري به وي، به باعث اشعاري باشد كه در جنگ صفين و نيز ابعاد در پاسخ طومار معاويه بن ابي سفيان، سروده ميباشد.[۴۵]

درگذشت
ابوايوب در ۵۲ق در حالي كه قسطنطنيه در محاصره مسلمان‌ها بود، در تاثير بيماري درگذشت.[۴۶] براساس پاره‌اي احاديث، درگذشت وي در ۵۰ يا اين كه ۵۱ق پيش آمده ميباشد.[۴۷]

ابوايوب به هنگام احتضار، به يزيد كه براي عيادتش آمده بود، اينگونه وصيت كرد: زيرا از جهان رفتم، جسدم را تا آنجا كه در خاك معاند پيش رفتي، به ياروهمدم ببر و در آنجا به خاك بسپار[۴۸].

براساس روايتي ديگر، وي اعلام‌كرد: از نبي خداوند(ص) شنيده‌ام كه مردي باتقوا در كنار ديوارهاي قسطنطنيه دفن شود، اميدوارم كه آن مرد اينجانب باشم.[۴۹]

بعداز مرگ ابوايوب، يزيد بر لاشه او نماز گزارد و امر بخشيد تا در كنار ديوار شهر به خاكش سپارند[۵۰] و آن‌گاه، براساس بعضي احاديث، سواره نظام را مأمور تشكيل داد، تا با اسب‌هاي خويش محل دفن اورا لگدكوب و محو نمايند تا معاند نتواند قبرش را بيابد.[۵۱]

تصويري از قبر ابو ايوب انصاري.
آرامگاه و مسجد ابوايوب
ابن سعد[۵۲] نقل نموده است كه قبر وي آنچنان آيتم احترام روميان بود كه گروهي از آنها خصوصاً در مواقع خشكسالي به زيارت قبر وي مي‌رفتند و طلب باران مي‌كردند. به گفته ابن عبدربه[۵۳] بعد ها بر روي قبراو قبه‌اي ساخته شد كه تا فرصت او بر مكان بوده ميباشد.

بعد از آن تا ۸۵۷ق/۱۴۵۳م كه تركان عثماني قسطنطنيه را تصرف كردند، قبر وي ناشناخته بود. در‌اين تاريخ مزار او توسط آق شمس الدين روحاني الاسلام، افسانه سيرتكامل شناسانده شد. در ۸۶۳ق/۱۴۵۸م شاه محمد دوم عثماني مسجد -مسجد ايوب پادشاه- و بارگاهي بر قبر وي ايجاد كرد و از آن پس بخش اعظمي از بزرگان عثماني در جوار آن به خاك امانت شدند و سلاطين عثماني به عنواني آييني تشريفاتي هنگام جلوس بر تخت سلطنت، بر تربت وي حضور مي‌يافتند و طي مراسمي خاص، خنجر نياكان خويش را كه موسوم به خنجر عثمان بود، بر كمر مي‌بستند.[۵۴]

دلايل روا بودن تبعيت
فقهاي شيعه معتقدند در احكام عملي، پيروي از شخص مجتهد روا ميباشد. دلايل چهارگانه شرعي مجوز و وجوب تاسي: قرآن، سنت، عقل و اجماع    تاج گل در مشهد   ميباشد.[۳۵]

تاج گل مصنوعي در مشهد
تاج گل ترحيم در مشهد
تاج گل تبريك در مشهد
تاج گل خيريه در مشهد
تاج گل تسليت مشهد
تاج گل ترحيم مشهد
تاج گل افتتاحيه مشهد
تاج گل طبيعي مشهد
تشريفات بزرگ مشهد

دلايل عقلي
به حيث عقلي، مُتمامَّف در شكل جاري ساختن‌دادن حرام و سوراخ‌كردن واجب مستوجب كيفر اُالاغَاو ميگردد. پس بايستي مستند و حجتي داشته باشد تا او‌را از كيفر ايمن سازد. اين حجت از يكي‌از سه شيوه اجتهاد، احتياط يا اين كه پيروي نتيجه ها ميگردد.[۳۶] به اين ترتيب، پيروي در كنار دو رويكرد ديگر وجوب تخييري دارااست و ملزم قادر است از روش تاسي، احكام فقهي خويش را فرا گيرد. در اين حالت، در حالتي كه اجتهاد براي وي ممكن نباشد، تاسي واجب تعييني مي‌گردد.[۳۷]

دلايل قرآني
مفسران و فقيهان، درباره تبعيت از عالمان فقهي به آيه ۱۲۲ سوره توبه استناد كرده‌اند كه بر وجوب مسافرت براي تفقّه در باب آيين دلالت دارااست. آنها معتقدند كه يادگرفتن تعليمات اسلام و رساندن آن به بقيه افراد در مسائل فروع آيين و ضرورت تقليد از آنان، به عبارتي پيروي ميباشد.[۳۸] مفسران از نشانه‌ها ۴۳ سوره نحل و ۷ سوره انبياء نيز بايستگي پيروي و برگشت به عالمان و مجتهدان را برداشت كرده‌اند. علامه طباطبايي اين نظر را دارد اين آيه يك دستور تعبدي و مولوي وجود ندارد بلكه موعظه به يك اصل آحادّي و عقلايي ميباشد و آن بازگشت غيرعالم به اهل دانش و خُبره ميباشد.[۳۹]

دلايل حديثي
احاديثي كه گاه فقهاي امامي براي مجوز پيروي به آنان استناد كرده‌اند، يك سري گروه‌اند:[۴۰]

احاديثي كه در آن ها، امامان(ع)، شيعه‌ها را به راويان حديث ارجاع داده‌اند، مانند توقيع امام دوازدهم.[۴۱]
احاديثي كه طبق آن ها، امامان(ع) رهروان خود را براي احكام فقهي به افراد معيني با بيان اسم، ارجاع داده‌اند.[۴۲]
احاديثي كه در آن ها امامان(ع) ياران خويش را به فتوا دادن براي عموم ترغيب يا اين كه فتواي آنان‌را تأييد كرده‌اند.[۴۳]
احاديثي كه از فتوا دادن فارغ از دانش يا اين كه فتوا دادن بر مبنا روشهايي مانند رأي و قياس نهي نموده است،[۴۴] كه معني آنان مجوز فتوا دادن مبني بر ادله داراي اعتبار ديني ميباشد.[۴۵]
احاديثي كه متضمن تأييد امامان شيعه مبتني بر مجوز تاسي از اشخاصي ميباشد كه مبتني بر مقررات فقهي فتوا ميدهند.[۴۶] مثل حديثي از امام عسكري(ع) با اين مضمون كه «و البته اينجانب كان اينجانب الفقهاء صائنا لنفسه حافظا لدينه مخالفا علي هواه مطيعا لامر مولاه فللعوام ان يقلدوه».[۴۷]
واقعه لحاظ عالمان فقاهتي
اجماع يا اين كه «حادثه حيث فقيهان» از برهان ديگر تاييد صلاحيت تبعيت در احكام ديني ميباشد[۴۸] به‌اين مفهوم كه تمامي فقيهان شيعه معتقدند كه موظف ميتواند يا اين كه خويش به سكو اجتهاد رسد و يا اين كه از هر كس بدين رتبه رسيده ميباشد، احكام ديني را اخذ نمايد فارغ از آن كه از برهان ديني احكام فقهي اطلاعي داشته باشد.[۴۹]

تاسي در مذهب اهل تسنن
مورد تبعيت في مابين اهل سنت، فراز و نشيب‌هاي بخش اعظمي داشته ميباشد. در زمان‌اي مذهب ها مختلفي پيدا شد و اين تعدد مذهبها اختلافاتي در ادامه داشت. اين اختلافات در غايت منجر شد كه تاملِ بستن باب اجتهاد و محصور شدن مذهبها شرعي مطرح خواهد شد. عاقبت در قرن هفتم، چهار مذهب از مذهب ها اهل سنّت رسميت يافت و تاسي از ساير مذهب ها تحريم شد.[۵۰]

بعضا علماي قبلي اهل سنّت، مانند ابوالفتح شهرستاني (درگذشت: ۵۴۸ق) و ابواسحاق شاطبي (درگذشت: ۷۹۰ق)، به بسته بودنِ باب اجتهاد و فتوا دادن، معترض و خواستار باز كردن آن بودند.[۵۱] در قرن اخير نيز شماري از عالمان اهل سنّت و شيوخ الازهر، به استناد اجماع مسلمان‌ها در ابتدا اسلام، مبتني بر مجوز پيروي از هر كدام از صحابه، انحصار اجتهاد در چهار مذهب را مردود دانسته‌اند و اجتهاد علمي مجدداً اشاعه يافته ميباشد.[۵۲]

خويشان برقي از قوم و قبيله‌هاي شيعي قم كه در سده‌هاي سوم و چهارم، عالمان زيادي از بين آن‌ها برخاسته ميباشد. اين قبيله بعداز سفر از كوفه، در ناحيه برق‌رود در اطراف قم بومي شدند و از اين رو به برقي داراي اسم و رسم شدند. مشهورترين شخص اين خويشاوندان، احمد بن محمد برقي صاحب و مالك كتاب المحاسن  تاج گل در مشهد    ميباشد.

تاج گل مصنوعي در مشهد
تاج گل ترحيم در مشهد
تاج گل تبريك در مشهد
تاج گل خيريه در مشهد
تاج گل تسليت مشهد
تاج گل ترحيم مشهد
تاج گل افتتاحيه مشهد
تاج گل طبيعي مشهد
تشريفات بزرگ مشهد

اصالت بستگان برقي
نجاشي در كتاب رجالش مي‌نويسد كه اصالت اين قوم و قبيله كوفي ميباشد.[۱] همينطور در هنگام ذكرِ تفصيل‌درحال حاضر محمد بن خالد مي گويد كه «او مولاي ابوموسي اشعري و منسوب به برقه‌رود از سواد قم ميباشد»[۲] برخي منابع ديگر او را مولاي حرير بن عبدالله دانسته‌اند.[۳] مولا بودن وي كه آرم آن ميباشد كه جزو بردگان آزاده‌گرديده بوده‌اند، آشنايي اجداد و خاندان و در سود نسب نخستين اين فاميل را بسيار طاقت فرسا مي‌نمايد. البته با دقت به اينكه هم ابوموسي اشعري و هم حريز بن عبدالله در طي امام علي(ع) در كوفه معاش مي‌كرده‌اند اينكه آورده شده ميباشد آن‌ها از كوفه بودند، پر‌نور ميشود.

سفر به قم
جدّ قوم و قبيله بَرقي، محمد بن علي بعداز قيام زيد بن علي بن الحسين(ع) به دست يوسف بن قدمت، والي كوفه، بازداشت و آخر و عاقبت بعد از تحمل شكنجه‌هاي فراوان به شهيد شدن رسيد. در ادامه اين رخداد عبدالرحمن، فرزند محمد بن علي، به همپا پسرش، خالد، كه طفلي بيش خلا از كوفه به بَرقروذ قم مسافرت كرد.[۴]

اين قوم كه به انگيزه سكنا گزيدن جد اعلاي آن‌ها در حوزه‌ بَرقرود قم، به بَرقي آوازه يافتند،[۵] تحت عنوان خويشان فقه و حديث شناخته ميشوند. احمد و پدرش از محققان و راويان داراي شهرت اين قوم و قبيله مي باشند.

برق‌رود
نجاشي در كتاب رجالش، مي گويد كه برق‌رود، جايي در حوالي قم و در كنار وادي يا اين كه رودي بوده كه آبهاي باران حوزه‌ در آن هدايت مي‌شد‌ه‌است. ياقوت حموي نيز در كتاب معجم البلدان، گفته ميباشد كه برقه روستايي ميباشد از روستاهاي قم.[۶] اسم برق‌رود براي هر جايي بوده، بعد ها دوامي نياورده ميباشد. اما به‌جز قوم و قبيله برقي عده اي نيز با اسم برقي مشهورند، اينها ممكن ميباشد منتسب به برق‌رود قم باشند، چنان‌كه ممكن ميباشد منسوب به اماكن هم‌اسم ديگري باشند.[۷] جغرافيادانان جاي ‌هاي ديگري با اسم برقه بيان كرده‌اند كه بر طبق واپسين پژوهش ها، انتساب فاميل برقي قم، بدان مكانها منتفي ميباشد.[۸]

اين قضيه كه آنها مولاي خويشاوندان اشعري بوده‌اند تبيين مي‌نمايد كه چرا آن‌ها هم پا با فاميل اشعريان در قم بومي گرديده‌اند؛ چون طبيعي ميباشد كه بعداز وارد شدن طايفه اشعري به قم، آنها نيز ياروهمدم با طايفه‌آي كه به آن بستگي دارا هستند به قم هجرت كرده باشند.[۹]

خالد بن عبدالرحمان عطار، راوي امامي و از اصحاب امام درستگو(ع) كه درباره موثق بودن او اختلاف‌حيث وجود دارااست. بعضي با پشت گرمي به نقل ابن داوود حلي و علامه حلي اورا ثقه، ممدوح يا اين كه موثق دانسته‌اند. بعضي ديگر درباره اين توثيق شك و ترديد كرده‌اند و متكي بودن علامه حلّي و ابن داوود حلّي به ابن عقده و بيان اسم وي در شمار موثقان را كافي    تاج گل در مشهد    ندانسته‌اند.

تاج گل مصنوعي در مشهد
تاج گل ترحيم در مشهد
تاج گل تبريك در مشهد
تاج گل خيريه در مشهد
تاج گل تسليت مشهد
تاج گل ترحيم مشهد
تاج گل افتتاحيه مشهد
تاج گل طبيعي مشهد
تشريفات بزرگ مشهد

وثاقت
طوسي[۱] خالد را در شمار اصحاب امام راست گو(ع) آورده، ولي توثيق نكرده ميباشد. ابن داوود حلي[۲] و علامه حلّي[۳] به گزارش ابن عقده از ابن نمير او‌را با تعبير و تفسير «ثقةٌ ثقةٌ» توثيق كرده‌اند.[۴]

از اين رو متأخران درباره توثيق او اختلاف‌حيث دارا‌هستند. برخي با اتكا به نقل ابن داوود حلي و علامه حلّي او‌را ثقه،[۵] ممدوح[۶] يا اين كه موثق[۷] دانسته‌اند. بعضا ديگر درباره اين توثيق شك وترديد كرده‌اند و اتكا علامه حلّي و ابن داوود حلّي به ابن عقده و بيان اسم وي در شمار موثقان را كافي ندانسته و با اعتنا به غيرشيعه بودن و عدم وثاقت ابن نمير، توثيق او را بي‌ثمر شمرده‌اند[۸] و در فيض اورا مجهول[۹] يا اين كه ضعيف[۱۰] خوانده‌اند.

شخص ديگري با همين اسم و لقب در كتاب ها رجالي اهل سنّت ملقب به عبدي و كوفي يافت ميشود. بعضا اين دو را يك كدام از تلقي كرده و تحت يك تيتر آورده‌اند.[۱۱] از اين شخص در زمره راويان ضعيف اهل سنّت حافظه گرديده[۱۲] كه از سماك بن حرب نقل حديث كرده و اسحاق بن فرات مصري شاگردش بوده ميباشد.[۱۳]

همينطور بعضي از رجاليان اهل سنّت خالد بن عبدالرحمان عطار كوفي را با خالد بن عبدالرحمان خراساني[۱۴] يك كدام از انگاشته‌اند[۱۵] كه اشتباه ميباشد.[۱۶]

مشايخ و شاگردان
در زمينه ي شاگردان يا اين كه مشايخ خالد، س

ترور قاسم سليماني، حمله پهپاد آمريكايي به خودروي حمل كننده قاسم سليماني فرمانده نيروي قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامي در عراق.

درين حمله كه در ۱۳ دي ۱۳۹۸ش در فرودگاه بغداد جاري ساختن شد، سليماني و يك سري بدن ديگر به عنوان مثال ابومهدي المهندس، نائب رئيس حشد شعبي ترور شدند. اين حادثه، عكس العمل‌ها و پيامدهاي مختلفي را پيرو داشت؛ براي مثال سپاه پاسداران انقلاب اسلامي، مقر عين‌الاسد پايگاه نظاميان آمريكايي در عراق را مقصود حمله موشكي قرار اعطا كرد. همينطور مجلس عراق، طرح اخراج آمريكايي‌ها از عراق را ثبت          تاج گل در مشهد           كرد.

تاج گل مصنوعي در مشهد
تاج گل ترحيم در مشهد
تاج گل تبريك در مشهد
تاج گل خيريه در مشهد
تاج گل تسليت مشهد
تاج گل ترحيم مشهد
تاج گل افتتاحيه مشهد
تاج گل طبيعي مشهد
تشريفات بزرگ مشهد

لاشه قاسم سليماني در شهرهاي متفاوت كشور‌ايران و عراق تشييع شد. مقر خبري روسي روسيا اَليَوم، مراسم تدفين سليماني را بعداز تشييع امام خميني، مطرح ترين خاك سپاري تاريخ برشمرد. سالانه در سالروز اين حادثه، مراسم بزرگداشتي در شهرهاي گوناگون كشور‌ايران به‌ويژه كرمان برگزار ميشود.

چرايي ترور
۱۳ دي ۱۳۹۸ش در حمله تروريستي پهپاد آمريكايي به خودروي حمل كننده قاسم سليماني در اطراف فرودگاه بغداد، وي به يار و همدم تعدادي بدن ديگر مثلا ابومهدي المهندس، نائب رئيس حشد الشعبي (بسيج مردمي عراق)، به شهيد شدن رسيد.[۱] وزارت پناه ايالات متحده با صدور بيانيه‌اي، اظهار كرد كه‌اين حمله به‌امر دونالد ترامپ، مدير‌جمهوري وقت آمريكا انجام يافته ميباشد.[۲]

سازه بر برخي بررسي ها، نقش محوري سليماني در خنثيٰ‌سازي نقشه ايالات متحده و برخي از كشورهاي ناحيه در تجزيه كشورهاي سوريه و عراق و نيز ناكامي طرح آن ها در سقوط دولت بشار اسد از دلايل ترور وي بوده ميباشد.[۳] بعضا محاسبه‌گران، ساخت‌و‌ساز داعش را به ايالات متحده نسبت ميدهند و ترامپ مديريت‌جمهور وقت ايالات متحده در رقابت‌هاي انتخاباتي و ديگر مسئولان آمريكايي به توليد داعش بوسيله ايالات متحده اشاره كرده‌اند.[۴] با اين اكنون، وزارت كارها خارجه آمريكا ايالات متحده ادله اين حمله را انتقام كشته‌شدن نيروهاي خويش بوسيله سپاه و دوري از مقصود قراردادن نيروهاي آمريكايي بوسيله قاسم سليماني خاطرنشان كرد.[مستلزم منبع]

قاسم سليماني
نوشته‌ي علمئ مهم: قاسم سليماني
قاسم سليماني فرمانده نيروي قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامي بود. وي از نيروهاي مقاومت به عنوان مثال حزب‌الله لبنان[۵] و حماس[۶] در قبال اشغالگري اسرائيل امان ميكرد و آنان‌را به سلاح‌هاي توسعه يافته تجهيز كرد.[۷] همينطور مخالف حضور آمريكايي‌ها در حيطه غرب آسيا بود و حضور آنها را موجب ناامني درين ناحيه مي‌دانست.

سليماني همينطور با بسيج كردن نيروهايي از كشورهاي گوناگون براي مثال جمهوري اسلامي ايران، عراق، سوريه، لبنان، افغانستان و پاكستان كه به مدافعان بقاع معروف شدند داعش را در سوريه و عراق باخت بخشيد. وي داعش را گروهي آمريكايي صهيونيستي مي‌دانست.[۸]

ناصبي‌هاي مشهور
در منابع برخي اشخاص و مجموعه‌ها تحت عنوان ناصبي خاطر گرديده است؛

معاوية بن ابي‌سفيان، اوليه قاضي اموي بود كه حدود ۲۰ سال بر دمشق حكومت كرد.[۴۳] ابن‌ابي‌الحديد معتزلي، شارح نهج البلاغه، از جاحظ نقل كرده كه معاويه در نقطه پايان خطبه‌هاي نماز آدينه علي(ع) را لعن مي كرد و مي‌اعلام كرد اين فرمان آن قدر مي بايست بسط يابد تا كسي فضيلتي از علي نقل  تاج گل در مشهد   نكند.[۴۴]

تاج گل مصنوعي در مشهد
تاج گل ترحيم در مشهد
تاج گل تبريك در مشهد
تاج گل خيريه در مشهد
تاج گل تسليت مشهد
تاج گل ترحيم مشهد
تاج گل افتتاحيه مشهد
تاج گل طبيعي مشهد
تشريفات بزرگ مشهد

عثمانيه، افرادي كه بر اين اعتقاد بودند كه امام علي، عثمان را به قتل رسانده يا اين كه به‌اين فرمان ياري نموده است.[۴۵] از اين رو از بيعت با وي رمز باززدند.[۴۶] ابن‌حجر عسقلاني، رجال‌شناس اهل سنت در قرن نهم قمري، نواصب را گروهي معرفي كرده كه اعتقاددارند امام علي، عثمان را به قتل رسانده يا اين كه در قتل وي ياري نموده است.[۴۷] اين دسته به خيال بزرگنمايي در محبت عثمان به تضعيف و تنقيص امام علي روي آوردند.[۴۸]
خوارج، گروهي از سپاه امام علي(ع) در پيكار صفين بودند كه علي بن ابيطالب را تبهكار به بي ديني كردند و عليه وي شوريدند. آن‌ها را به منجر دشمني با امام علي(ع)، نواصب يا اين كه ناصبه نيز خوانده‌اند.[۴۹]
حجاج بن يوسف ثقفي (درگذشته ۹۵ق)، به گفته مسعودي تاريخ‌نگار قرن چهارم قمري، با اهل بيت معاند بود.[۵۰] وي اشخاصي را كه از امام علي و ياران وي اعلام برائت نمي‌كردند، به قتل مي رساند.[۵۱] وي شيعه ها را مي‌كشت و به خرد‌ترين ظن و تهمتي دستگير مي كرد و در شرايطي‌كه به كسي زنديق يا اين كه كافر گفته ميشد، خوب بود از اينكه او را شيعه علي معرفي نمايند.[۵۲] حجاج در حكومت عبدالملك، آغاز حكم دهنده حجاز و آن گاه حكم كننده عراق بود.[۵۳]
حريز بن عثمان، امام علي(ع) را بر منبر سب ميكرد.[۵۴] وي حديث انت مني بمنزلة هارون اينجانب موسي در فضيلت امام علي را به «انت مني بمنزلة قارون اينجانب موسي» تحريف مي كرد.[۵۵] به گفته ابن‌حبان از رجاليان اهل سنت، حريز هر روز صبح، و هر شب علي بن ابي‌طالب(ع) را ۷۰ توشه لعن ميكرد.[۵۶]
مغيرة بن شعبه، وقتي كه از سوي معاويه حكم دهنده كوفه بود، امام علي(ع) و شيعه ها او‌را بر منبر ناسزا مي‌اظهار‌كرد و لعن مي كرد.[۵۷] وي از صحابه فرستاده بود كه از نقش وي در ماجراي هجوم به منزل حضرت زهرا(س) كلام آورده شده ميباشد.[۵۸]
متوكل عباسي، از امام علي(ع) كينه ورزي داشت و هم‌نشين ناصبي‌ها بود.[۵۹] او اموال شيعه‌ها علي(ع) را مي‌گرفت و آنها‌را مي‌كشت.[۶۰] بي‌ناله متوكل از اهل بيت(ع) به اندازه‌اي بود كه در سال ۲۳۶ق امر تخريب قبر حسين بن علي(ع) را صادر كرد؛ از‌اين‌رو قبر امام حسين و همه منزل‌ها و اثرها دور و بر آن ويران شد و به آنجا آب بستند، زمين‌ها را شخم زده، در آن زراعت كردند.[۶۱]
ابن‌تيميه، از رهبران فكري سلفيه ميباشد، و بعضي از پژوهشگران شيعه براي ثابت ناصبي‌گري ابن‌تيميه به انكار حديث رد الشمس،[۶۲] تضعيف حديث غدير،[۶۳] و نيز دشمني با شيعه‌ها بوسيله وي استناد كرده‌اند.[۶۴] همينطور ابن‌حجر عسقلاني گفته ميباشد كه برخي به ابن‌تيميه به خيال سخنانش درباره حضرت علي، نسبت نفاق داده‌اند.ابن‌تيميه معتقد بود كه علي ۱۷ گزينه در شعور قرآن خطا نموده است.[۶۵]
كتاب‌ها

سيد عبدالله موسوي شيرازي (۱۲۷۰-۱۳۶۳ش)، از مراجع پيروي شيعه در قرن چهارده و پانزده قمري و مستقر مشهد بود. وي جزء علمايي بود كه به سياست‌هاي رضاخان اعتراض كرد و در تجمع عموم در مسجد گوهرشاد نقش داشت. اعلاميه‌هاي زيادي عليه محمدرضا پهلوي صادر كرد و از حاميان ايران محسوب ميشد. مدفن وي در مقبره امام رضا(ع) جاي‌دارد. سيد محمدباقر موسوي شيرازي (وفات ۱۳۹۳ش) فرزند  تاج گل در مشهد   اوست.

تاج گل مصنوعي در مشهد
تاج گل ترحيم در مشهد
تاج گل تبريك در مشهد
تاج گل خيريه در مشهد
تاج گل تسليت مشهد
تاج گل ترحيم مشهد
تاج گل افتتاحيه مشهد
تاج گل طبيعي مشهد
تشريفات بزرگ مشهد

معاش‌طومار
سيد عبدالله شيرازي در شب ۱۳ شعبان ۱۳۰۹ق بر اساس با ۲۳ اسفند ۱۲۷۰ش، در شيراز به دنيا آمد. پدرش سيد محمدطاهر شيرازي از علماي شيراز بود.[۱] او بعد از گذراندن دروس مقدماتي در شيراز به نجف رفت و بعد از استخراج اجتهاد در آنجا به زادگاهش رجوع.

سيد عبدالله شيرازي به جهت كار‌هاي سياسي عليه بستگان پهلوي زير فشار قرار گرفت در كشور‌ايران مبارزات سياسي را افزود و مخالفت قانوني و علني خود را با حكومت رضاشاه پهلوي ذكر كرد و بازداشت و زنداني شد. بعداز قيام مسجد گوهرشاد، شيرازي به صورت مخفيانه راهي نجف شد و چهل سال در آنجا ماند. او ده سال نهايي قدمت خويش را در مشهد سپري كرد و سرگرم درس دادن علم ها فقاهتي و تربيت شاگردان بود.[۲]

درگذشت
شيرازي در ۱ محرم سال ۱۴۰۵ق / ۵ مهر سال ۱۳۶۳ش درگذشت و در بقعه امام رضا(ع) به خاك امانت شد.[۳]

حيات علمي
سيد عبدالله شيرازي در ۷ سالگي به مدرسه منزل رفت و روخواني قرآن، قرائت و تايپ كردن كتاب‌هاي فارسي و ادبيات مرسوم را نزد بابا آموخت. آن‌گاه در حوزه علميه محل تولد خويش شيراز، به ياددادن لغت، صرف، نحو و ادبيات عرب پرداخت و بعضا از كتاب‌هاي اصول و فقه و نيز منطق و فلسفه را فراگرفت. در درس روحاني علي ابوالوردي، ميرزا محمد درست گو مجتهد و روضه خوان محمد رضا شامني حاضر شد.[۴]

وي در جمادي الاولي ۱۳۳۳ق، شيراز را به قصد ادامه علم آموزي در حوزه علميه نجف، شكاف اظهار‌كرد. در نجف از درس سيد ابوالحسن اصفهاني، آقاضياء عراقي و محمد حسين نائيني استفاده نمود. شيرازي بعد از اقامت سيزده ساله در نجف و دريافت سكو اجتهاد، به شيراز، برگشت و به احياي حوزه علميه شيراز پرداخت.[۵] سيد عبدالله بعداز مدتي به نجف رجوع و بعداز يك سري سال اقامت به كشور‌ايران آمد و در مشهد كار‌هاي علمي خويش را خاطر نشان نمود.