تاج گل در مشهد

سعد بن صاحب و مالک بن سنان (۱۰ قبل از مهاجرت -۷۴ق/۶۱۲- ۶۹۳م)، مشهور به ابوسعید خُدْری، راوی و صحابی فرستاده اکرم(ص)، از یاران امام علی(ع) و بزرگان انصار. وی از راویان حدیث غدیر میباشد. بابا ابوسعید نیز از اصحاب فرستاده(ص) بود. او در غزوات متفاوت رسول(ص) کمپانی کرد و در پیکار‌های صفین و نهروان نیز همپا امام علی(ع) بود. مورخان بر فقاهت ابوسعید تأکید کرده‌ و رجال شناسان شیعه او را ستوده‌اند. بیشتر منابع تاریخی وفات او را در ۷۴ق ضبط کرده‌اند؛ اما برخی نیز آن را 1سال بعداز حادثه حره، در ۶۴ق گفته‌اند. محل دفن او چنانکه در بعضا منابع تصریح شده در مدینه و آرامستان  تاج گل در مشهد    بقیع بوده میباشد.

تاج گل مصنوعی در مشهد
تاج گل ترحیم در مشهد
تاج گل تبریک در مشهد
تاج گل خیریه در مشهد
تاج گل تسلیت مشهد
تاج گل ترحیم مشهد
تاج گل افتتاحیه مشهد
تاج گل طبیعی مشهد
تشریفات بزرگ مشهد

نسب
منابع تاریخ اسلام از وی اینگونه حافظه کرده‌اند: سعد بن صاحب بن سنان بن عبید بن ثعلبة بن [عبید بن] الأبجر.[۱] وی، با لقب‌ ابوسعید، منسوب به نیای والا خویش خُدره میباشد که به ابجر آوازه داشت[۲] و بنی خدره تیره‌ای از بنی عوف انصار بودند. صاحب بن سنان از قوم و قبیله بنی عوف تیره‌ای از خویشاوندان خزرج بودند.[۳]بابا ابوسعید (صاحب و مالک بن سنان) از اصحاب رسول(ص) بود که گفته‌اند در نبرد احد به شهید شدن رسید[۴] و مادرش انیسه بنت ابی حارثه، از خویشان بنی نجار میباشد.[۵]

فضیلت‌های فردی و مقام شرعی
منابع تاریخی و سیره‌نگاری، ابوسعید را یکی بزرگان انصار دانسته[۶] و بر فقاهت وی تأکید کرده‌اند.[۷] ابوسعید در بین صحابه به زهد و تقوا و پارسایی آوازه داشته میباشد و در این زمینه، ابونعیم در حلیة الاولیاء[۸] و ابن جوزی در صفة الصفوة[۹] به شخصیت وی پرداخته‌اند. رجال شناسان شیعه نیز او را بلندمرتبه داشته و از او مشقت بار ثنا کرده‌اند،[۱۰] و او را بین اصحاب رسول(ص) در ستون سلمان و ابوذر قرار داده و فی مابین اصحاب امام علی(ع) در زمره «اصفیاء» اصحاب (یاران برگزیده) شمرده‌اند.[۱۱] در رجال کشی از امام درست گو(ع) آورده شده که ابوسعید در آئین، پایدار و آشنا به حق بوده میباشد و از ادب بن شاذان نیز حکایت گردیده که ابوسعید از سابقین اصحاب آن مجال بوده میباشد.[۱۲]

داستان
ابوسعید از روایان پررنگ نبی(ص) میباشد که هم انصار و هم مهاجران از وی ماجرا کرده‌اند.[۱۳]روایات وی از فرستاده(ص) را ۱۱۷۰ حدیث شمرده‌اند که بعضا از آن‌ها را صاحبان صحاح ششگانه زیرا مسلم و بخاری آورده‌اند[۱۴] و بَقیّ بن خلد(مَخلَد) نیز اکثری از آنان‌را در مسند عظیم خویش گردآورده بوده میباشد.[۱۵] بین احادیث و احادیثی که ابوسعید نقل کرده، حدیث غدیر برای شیعه‌ها مداقه مضاعف دارااست. او از گروهی از مشاهیر اصحاب نیز حدیث قصه نموده است. دربین اشخاصی که از او قصه کرده‌اند، گروهی از اصحاب دارای شهرت نبی(ص) مثلا عبدالله بن عباس، عبدالله بن قدمت، جابربن عبدالله، زید بن اثبات و انس بن صاحب و مالک و گردآوری بخش اعظمی از تابعین همانند سعید بن مسیب، عطاء بن یسار و نافع چشم می شوند.[۱۶]

رده سیاسی
ابوسعید در زمان فرستاده اکرم(ص) و امام علی(ص) به حیث سیاسی و نظامی فعال بود. ۱۳ ساله بود که پدرش اورا برای کمپانی در مبارزه احد نزد رسول(ص) موفقیت اما فرستاده(ص) به منجر خردسالی، کمپانی اورا در نبرد نپذیرفت. بعداز مبارزه احد، او در غزوات گوناگون رسول(ص) کمپانی کرد.[۱۷] از واقدی سیره‌نگار سدهٔ دوم و سوم قمری نقل گردیده است که اول جنگی که ابوسعید در آن کمپانی جست، پیکار خندق بود.[۱۸]ابن کثیر (م. ۷۷۴ق.)گفته میباشد که وی در دوازده مبارزه در رکاب نبی(ص) بوده میباشد.[۱۹]

هر تعدادی طبری گزارش کرده که وی مثلا افرادی بود که با امیرمومنان(ع) بیعت نکرد[۲۰] البته گزارش‌هایی در مشت میباشد که وی در پیکار‌های صفین و نهروان یاور آن حضرت بوده میباشد.[۲۱]

ابوسعید با بنی امیه ارتباط از صمیم قلب نداشت و در مجال‌های متعدد، از آنها عیب گیری می کرد. به عنوان مثال وقتی که مروان بن حکم خطبه عید را بر نماز مقدم داشت، با اعتراض ابوسعید رو به رو شد.[۲۲] همینطور در دوران خلافت معاویه، برای اعتراض به عمل وی به شام رفت.[۲۳] این خبر که ابوسعید در ۷۳ق خلال مکتوبی با عبدالملک بن مروان بیعت کرده و نیز عبدالملک پیش از خلافت از وی حدیث شنیده بوده میباشد[۲۴]، هم از حیث وقتی و هم از نظر نوع ارتباط‌ای که ابوسعید با بنی امیه داشته، شایان شک و تردید میباشد.

به گفته ابن قتیبه[۲۵]ابوسعید در حادثه حرّه، در حمله سپاهیان شام به مدینه، در منزل‌اش گردهمایی، البته لشکریان شام به منزل‌اش ریختند و از او پول و جنس طلب کردند و زیرا به چنگ نیاوردند اورا شکنجه کردند. به روایتی دیگر در روز رخداد حرّه، ابوسعید به غاری مدد پیروزی و یکی لشکریان شام که به قصد کشتن وی آمده بود، بعد از آنکه وی خودش را معرفی کرد و دوزخ وجهنم را کیفر قاتلش برشمرد؛ رهایش کرد و از او خواست تا برایش طلب مغفرت نماید. [۲۶]

وفات
بیشتر مورخان وفات ابوسعید را در ۷۴ق ضبط کرده‌اند.[۲۷] اما بعضا نیز آن را یکسال بعداز واقعة حره، در ۶۴ق گفته‌اند.[۲۸] می گویند احتضار ابو سعید سه روز زمان بر شد، محل دفن او چنانکه در بعضی منابع تصریح شده در مدینه و بقیع بوده میباشد.[۲۹] البته گفتنی میباشد که مزاری هم به اسم وی در استانبول فعلی وجود داراست.[۳۰]