تاج گل در مشهد

اسارت به دست رومیان
ابوفراس در یکی‌از شکارهایش در ناحیه زیر فرمانروایی‌اش، بوسیله رومیان اسیر شد و زیرا (سازه به قولی) سیف الدوله برای آزادی وی اقدامی نکرد[۱۱]، اشعار متعددی در وصف زمان اسارت و ناسازگاری زمانه و ناامیدی خودش می‌سرود که بعد ها این اشعار نزد اعراب به «حبسیات» یا این که «رومیات» مشهور شد و ابوفراس پیشوای این مدرسه به  تاج گل در مشهد   شمار آمد.[۱۲]

تاج گل مصنوعی در مشهد
تاج گل ترحیم در مشهد
تاج گل تبریک در مشهد
تاج گل خیریه در مشهد
تاج گل تسلیت مشهد
تاج گل ترحیم مشهد
تاج گل افتتاحیه مشهد
تاج گل طبیعی مشهد
تشریفات بزرگ مشهد

با زمان بر شدن مقطع اسارت، مامان ابوفراس برای جلب امان سیف الدوله و درخواست سعی برای آزادی وی به حلب رفت، ولی درخواست او پذیرفته نشد و این دستور آزردگی ابوفراس را از سیف الدوله به نقط ی اوج خویش رسانید.[۱۳] مرگ مامان ابوفراس در طول اسارت وی، واپسین ضربه را بر او فرود آورد و با کلیه پایداری به تلخی گریست. قصیده‌ای که وی در رثای مادرش سروده میباشد، غایت غم و درماندگی او را آشکار می‌سازد.[۱۴]

عاقبت در ۳۵۵ق، اسیران در حاشیه دریا فرات مبادله شدند و ابوفراس آزادی خود را گشوده یافت.[۱۵] آن گاه احتمالاً فرمانروایی حمص را به دست آورد.

وفات
در ۳۵۶ق، سیف الدوله درگذشت و اندکی آن گاه ابوفراس نیز کشته شد.[۱۶] درباره کیفیت کشته شدن او، گزارش‌های گوناگونی در اختیار میباشد.

به نقل از تنوخی[۱۷] بعد از مرگ سیف الدوله، سپاهیان او دور از هم شدند و شیرازه امور از هم گسست و شاید ابوفراس خویش را برای جانشینی سیف الدوله لایق‌خیس از ابوالمعالی، خواهرزاده خود و فرزند سیف الدوله می‌دانست. احتمالاً همین فرمان موجب بروز بدگمانی دربین آن دو شوید.[۱۸] همینطور می‌قدرت پنداشت که ابوفراس از اینکه حکومت، به انگیزه خردسالی ابوالمعالی به دست قرغویه یک کدام از غلامان سیف الدوله افتاده بود، خشنود عدم وجود. اگرچه ابوفراس و ابوالمعالی کوشیدند تا این بدگمانی را از بین بردارند، البته بدطینتی به عبارتی غلام که خویش نیز دیده طمع به حکومت دوخته بود[۱۹] موجب درگرفتن پیکار در میان آن‌ها شد و سرنوشت ابوفراس به دست قرغویه کشته شد.[۲۰]

برپایه بعضا گزارش‌های تاریخی او در پیکار مصدوم شد و بعد از مدتی درگذشت.[۲۱]

تشیع ابوفراس
اگرچه برخی ابوفراس را اسماعیلی دانسته‌اند، ولی از آن‌جا که او در‌این قصیده از امام کاظم(ع) و امام رضا(ع) و نیز در دو قطعه دیگر از پیشوایان دوازده گانه شیعه ها مذکور[۲۲] شک وتردید نمی‌اقتدار داشت که وی شیعه دوازده امامی بوده میباشد. افزون بر این اشعار، او قصیده‌ای نیز در رثای امام حسین(ع) سروده میباشد.[۲۳] در‌این قصیده نیز او به رنج به قاتلان آن امام (ع) میتازد و برتری‌ها و فضیلت‌های امام علی(ع) را برمی‌شمارد و اشخاصی را که وصیت رسول(ص) را درباره خاندانش نادیده گرفته‌اند، ملامت می‌نماید.

شخصیت ابوفراس
مداقه ابوفراس و آوازه وی از یک سری جهت میباشد:

منظومه اشعار ابوفراس
شخصیت ابوفراس: او از این جهت فردی شجاع، بخشنده، و جوانمرد بود و رشته اساسی خویش را چاقو زدن می‌دانست خیر شاعری. وی سرداری دارای مسئولیت برای سیف الدوله بود، البته همواره شعر و شکار و نبرد و علاقه را به زیبایی به هم در می‌آمیخت و شعر می‌سرود.[۲۴]
حبسیات ابوفراس: دومی جهت آوازه وی اشعاری میباشد که در زندان سروده که تصویری از سختی‌های درونی اسیری تسلط زاده را ذکر می‌نماید و فتح بابی در قضیه این‌سیرتکامل اشعار فی مابین عرب شد.[۲۵]
رده شاعری ابوفراس: به نظر شعری جایگاه وی آنچنان بلند میباشد که او‌را حتی بر "متنبی" شعر سرا دارای شهرت زمانه ابوفراس مقدم شمرده‌اند و گویند "متنبی" با وی هیچگاه به جنگ برنمی‌خواست و به حق تقدم وی معترف بود.[۲۶] صاحب و مالک بن عباد درباره وی گفته میباشد که شاعری با امیری (امرؤالقیس) شروع شد و به امیری دیگر (ابوفراس) نقطه پایان یافت.[۲۷] وی در شعر و شخصیت سنت‌گرا و بسیار متأثر از اشعار جاهلی بود.[۲۸] مضمون شعر وی مدح، فخر و حماسه، نسیب و تشبیب و اندکی وصف میباشد. وی مضمون ها رزمی و عشقی را چنان با مناعت و استواری ذکر کرده که کمتر شاعری به وی رسیده میباشد.[۲۹] شعر وی بیشتر در تفصیل مفاخر و بزرگان آل حمدان، مدح سیف الدوله و گستردن دلاوری‌ها و پایداری های خودش در مبارزه میباشد و در یک قصیده ۲۲۵ بیتی تاریخچه خانواده خویش را ذکر نموده است.[۳۰] قصاید خویش را بیشتر در بالا با نسیب و غزل شروع نموده است. دیوان ابوفراس را بعداز مرگش "ابن خالویه" و شعر سرا معاصرش "البیغاء" گردآوری کردند که صرفا تیم "ابن خالویه" صراحت دارد و شایسته ترین چاپ این دیوان در سه جلد در سال ۱۹۴۴ م در بیروت ذیل حیث "سامی دهن" اعمال شد که در زمان چاپ حاشیه ها نیز به آن اضافه شوید.[۳۱]
مدح اهل بیت: ابوفراس یک شعر سرا شیعه مذهب میباشد و در شمار شاعران اهل بیت میباشد. گرچه تعداد اشعارش دراین باره نادر میباشد البته تأثیر آن بر عالم اسلام نادر نبوده میباشد. معروفترین شعر وی راجع به قوم و قبیله عصمت پاسخش به یک کدام از امیرزادگان عباسی به اسم "ابن معتز" میباشد و نیز قصیده «ابن سکره هاشمی» که به شافیه مشهور میباشد.[۳۲] وی درین قصیده به تندی بر امویان و عباسیان تاخته و بر بزرگواری امام کاظم(ع) و امام رضا(ع) و قبیله فرستاده اکرم(ص) تأکید نموده است. این قصیده ۶۰ بیت میباشد که همواره آیتم اعتنا شیعه‌ها بوده و گروهی نیز به تفصیل آن پرداخته‌اند. از آن فی مابین می‌قدرت به "ابن امیرالحاج" و "محمدبن عبدالملک" و "ابراهیم یحیی عاملی" اشاره نمود.[۳۳] او همینطور قصیده‌ای نیز در رثای امام حسین(ع) داراست.[۳۴]