تاج گل در مشهد

حکم دهنده مدینه از سوی علی(ع)
او بعداز نزاع نهروان از سوی علی(ع) به امارت مدینه گماشته شد[۳۰]، البته بعداز آنکه معاویه در ۴۰ق، بُرمز بن ارطاة را با ۳۰۰۰ مرد جنگی به حجاز ارسال کرد، ابوایوب مدینه را رها کرد و در عراق به علی(ع) پیوست. بُراز بعداز هجوم به مدینه و اشغال شهر، منزل او‌را به حریق  تاج گل در مشهد   کشید.[۳۱]

تاج گل مصنوعی در مشهد
تاج گل ترحیم در مشهد
تاج گل تبریک در مشهد
تاج گل خیریه در مشهد
تاج گل تسلیت مشهد
تاج گل ترحیم مشهد
تاج گل افتتاحیه مشهد
تاج گل طبیعی مشهد
تشریفات بزرگ مشهد

حضور در نزاع علیه رومیان
ابوایوب بعد از شهید شدن علی(ع) توشه دیگر برای مبارزه به سرحدّات رفت. طبری[۳۲] آورده میباشد که یزید بن معاویه در ۴۹ق به قصد نزاع با رومیان رهسپار شد و ابوایوب انصاری را که سالخورده بود، به یار و همدم موفقیت.

وثاقت و منزلت روایی
ابوایوب را تمامی رجال‌شناسان اهل سنت ستوده و برخی نیز توثیق کرده‌اند،[۳۳] البته علمای شیعه صرفا به مدح او اکتفا کرده و از تصریح به توثیق وی پرهیز نموده‌اند[۳۴]، حتّی ابن داوود حلی[۳۵] او را در شمار مُهملین آورده میباشد.

رجال‌شناسان شیعه در توجیه کمپانی وی در مبارزه با مشرکان ذیل امر معاویه و پسرش یزید، به رغم هواداری سفت وی از حق خلافت علی(ع) اختلاف دارا هستند. ادب بن شاذان این کار او‌را غفلت و اشتباه در اجتهاد نسبت داده و می افزاید هرچند وی از خلیفه دوران خویش خشنود نبوده، اما به قصد پیشبرد و تقویت اسلام درین نبردها کمپانی جسته میباشد[۳۶] شاهد این مدعی مشاجراتی میباشد که بین وی و معاویه فیس داده میباشد،[۳۷] البته آیت الله خویی[۳۸] خلال رد این عقیده، احتمال می دهد که او مبتنی بر اذن امام معصوم حسن بن علی(ع) کار نموده باشد.

وی از فرستاده(ص) و عده ای همجون أُبی بن کعب قصه نقل کرده[۳۹] و راویانی مانند ابن عباس، براء بن عازب، جابر بن سمره، مقدام بن معدی کرب، ابوامامه باهلی، زید بن خالد جُهَنی از او احادیثی را نقل کرده‌اند. ابو ایوب یکی‌از روایان حدیث غدیر میباشد[۴۰] و حدیث دارای شهرت نبوی(ص) به عمار یاسر «ٍتَقْتُلُکَ الْفِئَةُ الْبَاغِیَة» میباشد.[۴۱]

عده ای از تابعین نیز مانند سعید بن مسیب، عروة بن زبیر و عبدالله بن حنین از وی حدیث شنیده و نقل کرده‌اند. ابن سعد[۴۲] و مزّی[۴۳] نیز فهرستی از راویان اورا آورده‌اند.

سرودن شعر
ابوایوب را شاعری حاذق نیز دانسته‌اند.[۴۴] شاید نسبت شاعری به وی، به باعث اشعاری باشد که در جنگ صفین و نیز ابعاد در پاسخ طومار معاویه بن ابی سفیان، سروده میباشد.[۴۵]

درگذشت
ابوایوب در ۵۲ق در حالی که قسطنطنیه در محاصره مسلمان‌ها بود، در تاثیر بیماری درگذشت.[۴۶] براساس پاره‌ای احادیث، درگذشت وی در ۵۰ یا این که ۵۱ق پیش آمده میباشد.[۴۷]

ابوایوب به هنگام احتضار، به یزید که برای عیادتش آمده بود، اینگونه وصیت کرد: زیرا از جهان رفتم، جسدم را تا آنجا که در خاک معاند پیش رفتی، به یاروهمدم ببر و در آنجا به خاک بسپار[۴۸].

براساس روایتی دیگر، وی اعلام‌کرد: از نبی خداوند(ص) شنیده‌ام که مردی باتقوا در کنار دیوارهای قسطنطنیه دفن شود، امیدوارم که آن مرد اینجانب باشم.[۴۹]

بعداز مرگ ابوایوب، یزید بر لاشه او نماز گزارد و امر بخشید تا در کنار دیوار شهر به خاکش سپارند[۵۰] و آن‌گاه، براساس بعضی احادیث، سواره نظام را مأمور تشکیل داد، تا با اسب‌های خویش محل دفن اورا لگدکوب و محو نمایند تا معاند نتواند قبرش را بیابد.[۵۱]

تصویری از قبر ابو ایوب انصاری.
آرامگاه و مسجد ابوایوب
ابن سعد[۵۲] نقل نموده است که قبر وی آنچنان آیتم احترام رومیان بود که گروهی از آنها خصوصاً در مواقع خشکسالی به زیارت قبر وی می‌رفتند و طلب باران می‌کردند. به گفته ابن عبدربه[۵۳] بعد ها بر روی قبراو قبه‌ای ساخته شد که تا فرصت او بر مکان بوده میباشد.

بعد از آن تا ۸۵۷ق/۱۴۵۳م که ترکان عثمانی قسطنطنیه را تصرف کردند، قبر وی ناشناخته بود. در‌این تاریخ مزار او توسط آق شمس الدین روحانی الاسلام، افسانه سیرتکامل شناسانده شد. در ۸۶۳ق/۱۴۵۸م شاه محمد دوم عثمانی مسجد -مسجد ایوب پادشاه- و بارگاهی بر قبر وی ایجاد کرد و از آن پس بخش اعظمی از بزرگان عثمانی در جوار آن به خاک امانت شدند و سلاطین عثمانی به عنوانی آیینی تشریفاتی هنگام جلوس بر تخت سلطنت، بر تربت وی حضور می‌یافتند و طی مراسمی خاص، خنجر نیاکان خویش را که موسوم به خنجر عثمان بود، بر کمر می‌بستند.[۵۴]