تاج گل در مشهد

حکم دهنده مدینه از سوی علی(ع)
او بعداز نزاع نهروان از سوی علی(ع) به امارت مدینه گماشته شد[۳۰]، البته بعداز آنکه معاویه در ۴۰ق، بُرمز بن ارطاة را با ۳۰۰۰ مرد جنگی به حجاز ارسال کرد، ابوایوب مدینه را رها کرد و در عراق به علی(ع) پیوست. بُراز بعداز هجوم به مدینه و اشغال شهر، منزل او‌را به حریق  تاج گل در مشهد   کشید.[۳۱]

تاج گل مصنوعی در مشهد
تاج گل ترحیم در مشهد
تاج گل تبریک در مشهد
تاج گل خیریه در مشهد
تاج گل تسلیت مشهد
تاج گل ترحیم مشهد
تاج گل افتتاحیه مشهد
تاج گل طبیعی مشهد
تشریفات بزرگ مشهد

حضور در نزاع علیه رومیان
ابوایوب بعد از شهید شدن علی(ع) توشه دیگر برای مبارزه به سرحدّات رفت. طبری[۳۲] آورده میباشد که یزید بن معاویه در ۴۹ق به قصد نزاع با رومیان رهسپار شد و ابوایوب انصاری را که سالخورده بود، به یار و همدم موفقیت.

وثاقت و منزلت روایی
ابوایوب را تمامی رجال‌شناسان اهل سنت ستوده و برخی نیز توثیق کرده‌اند،[۳۳] البته علمای شیعه صرفا به مدح او اکتفا کرده و از تصریح به توثیق وی پرهیز نموده‌اند[۳۴]، حتّی ابن داوود حلی[۳۵] او را در شمار مُهملین آورده میباشد.

رجال‌شناسان شیعه در توجیه کمپانی وی در مبارزه با مشرکان ذیل امر معاویه و پسرش یزید، به رغم هواداری سفت وی از حق خلافت علی(ع) اختلاف دارا هستند. ادب بن شاذان این کار او‌را غفلت و اشتباه در اجتهاد نسبت داده و می افزاید هرچند وی از خلیفه دوران خویش خشنود نبوده، اما به قصد پیشبرد و تقویت اسلام درین نبردها کمپانی جسته میباشد[۳۶] شاهد این مدعی مشاجراتی میباشد که بین وی و معاویه فیس داده میباشد،[۳۷] البته آیت الله خویی[۳۸] خلال رد این عقیده، احتمال می دهد که او مبتنی بر اذن امام معصوم حسن بن علی(ع) کار نموده باشد.

وی از فرستاده(ص) و عده ای همجون أُبی بن کعب قصه نقل کرده[۳۹] و راویانی مانند ابن عباس، براء بن عازب، جابر بن سمره، مقدام بن معدی کرب، ابوامامه باهلی، زید بن خالد جُهَنی از او احادیثی را نقل کرده‌اند. ابو ایوب یکی‌از روایان حدیث غدیر میباشد[۴۰] و حدیث دارای شهرت نبوی(ص) به عمار یاسر «ٍتَقْتُلُکَ الْفِئَةُ الْبَاغِیَة» میباشد.[۴۱]

عده ای از تابعین نیز مانند سعید بن مسیب، عروة بن زبیر و عبدالله بن حنین از وی حدیث شنیده و نقل کرده‌اند. ابن سعد[۴۲] و مزّی[۴۳] نیز فهرستی از راویان اورا آورده‌اند.

سرودن شعر
ابوایوب را شاعری حاذق نیز دانسته‌اند.[۴۴] شاید نسبت شاعری به وی، به باعث اشعاری باشد که در جنگ صفین و نیز ابعاد در پاسخ طومار معاویه بن ابی سفیان، سروده میباشد.[۴۵]

درگذشت
ابوایوب در ۵۲ق در حالی که قسطنطنیه در محاصره مسلمان‌ها بود، در تاثیر بیماری درگذشت.[۴۶] براساس پاره‌ای احادیث، درگذشت وی در ۵۰ یا این که ۵۱ق پیش آمده میباشد.[۴۷]

ابوایوب به هنگام احتضار، به یزید که برای عیادتش آمده بود، اینگونه وصیت کرد: زیرا از جهان رفتم، جسدم را تا آنجا که در خاک معاند پیش رفتی، به یاروهمدم ببر و در آنجا به خاک بسپار[۴۸].

براساس روایتی دیگر، وی اعلام‌کرد: از نبی خداوند(ص) شنیده‌ام که مردی باتقوا در کنار دیوارهای قسطنطنیه دفن شود، امیدوارم که آن مرد اینجانب باشم.[۴۹]

بعداز مرگ ابوایوب، یزید بر لاشه او نماز گزارد و امر بخشید تا در کنار دیوار شهر به خاکش سپارند[۵۰] و آن‌گاه، براساس بعضی احادیث، سواره نظام را مأمور تشکیل داد، تا با اسب‌های خویش محل دفن اورا لگدکوب و محو نمایند تا معاند نتواند قبرش را بیابد.[۵۱]

تصویری از قبر ابو ایوب انصاری.
آرامگاه و مسجد ابوایوب
ابن سعد[۵۲] نقل نموده است که قبر وی آنچنان آیتم احترام رومیان بود که گروهی از آنها خصوصاً در مواقع خشکسالی به زیارت قبر وی می‌رفتند و طلب باران می‌کردند. به گفته ابن عبدربه[۵۳] بعد ها بر روی قبراو قبه‌ای ساخته شد که تا فرصت او بر مکان بوده میباشد.

بعد از آن تا ۸۵۷ق/۱۴۵۳م که ترکان عثمانی قسطنطنیه را تصرف کردند، قبر وی ناشناخته بود. در‌این تاریخ مزار او توسط آق شمس الدین روحانی الاسلام، افسانه سیرتکامل شناسانده شد. در ۸۶۳ق/۱۴۵۸م شاه محمد دوم عثمانی مسجد -مسجد ایوب پادشاه- و بارگاهی بر قبر وی ایجاد کرد و از آن پس بخش اعظمی از بزرگان عثمانی در جوار آن به خاک امانت شدند و سلاطین عثمانی به عنوانی آیینی تشریفاتی هنگام جلوس بر تخت سلطنت، بر تربت وی حضور می‌یافتند و طی مراسمی خاص، خنجر نیاکان خویش را که موسوم به خنجر عثمان بود، بر کمر می‌بستند.[۵۴]

دلایل روا بودن تبعیت
فقهای شیعه معتقدند در احکام عملی، پیروی از شخص مجتهد روا میباشد. دلایل چهارگانه شرعی مجوز و وجوب تاسی: قرآن، سنت، عقل و اجماع    تاج گل در مشهد   میباشد.[۳۵]

تاج گل مصنوعی در مشهد
تاج گل ترحیم در مشهد
تاج گل تبریک در مشهد
تاج گل خیریه در مشهد
تاج گل تسلیت مشهد
تاج گل ترحیم مشهد
تاج گل افتتاحیه مشهد
تاج گل طبیعی مشهد
تشریفات بزرگ مشهد

دلایل عقلی
به حیث عقلی، مُتمامَّف در شکل جاری ساختن‌دادن حرام و سوراخ‌کردن واجب مستوجب کیفر اُالاغَاو میگردد. پس بایستی مستند و حجتی داشته باشد تا او‌را از کیفر ایمن سازد. این حجت از یکی‌از سه شیوه اجتهاد، احتیاط یا این که پیروی نتیجه ها میگردد.[۳۶] به این ترتیب، پیروی در کنار دو رویکرد دیگر وجوب تخییری دارااست و ملزم قادر است از روش تاسی، احکام فقهی خویش را فرا گیرد. در این حالت، در حالتی که اجتهاد برای وی ممکن نباشد، تاسی واجب تعیینی می‌گردد.[۳۷]

دلایل قرآنی
مفسران و فقیهان، درباره تبعیت از عالمان فقهی به آیه ۱۲۲ سوره توبه استناد کرده‌اند که بر وجوب مسافرت برای تفقّه در باب آیین دلالت دارااست. آنها معتقدند که یادگرفتن تعلیمات اسلام و رساندن آن به بقیه افراد در مسائل فروع آیین و ضرورت تقلید از آنان، به عبارتی پیروی میباشد.[۳۸] مفسران از نشانه‌ها ۴۳ سوره نحل و ۷ سوره انبیاء نیز بایستگی پیروی و برگشت به عالمان و مجتهدان را برداشت کرده‌اند. علامه طباطبایی این نظر را دارد این آیه یک دستور تعبدی و مولوی وجود ندارد بلکه موعظه به یک اصل آحادّی و عقلایی میباشد و آن بازگشت غیرعالم به اهل دانش و خُبره میباشد.[۳۹]

دلایل حدیثی
احادیثی که گاه فقهای امامی برای مجوز پیروی به آنان استناد کرده‌اند، یک سری گروه‌اند:[۴۰]

احادیثی که در آن ها، امامان(ع)، شیعه‌ها را به راویان حدیث ارجاع داده‌اند، مانند توقیع امام دوازدهم.[۴۱]
احادیثی که طبق آن ها، امامان(ع) رهروان خود را برای احکام فقهی به افراد معینی با بیان اسم، ارجاع داده‌اند.[۴۲]
احادیثی که در آن ها امامان(ع) یاران خویش را به فتوا دادن برای عموم ترغیب یا این که فتوای آنان‌را تأیید کرده‌اند.[۴۳]
احادیثی که از فتوا دادن فارغ از دانش یا این که فتوا دادن بر مبنا روشهایی مانند رأی و قیاس نهی نموده است،[۴۴] که معنی آنان مجوز فتوا دادن مبنی بر ادله دارای اعتبار دینی میباشد.[۴۵]
احادیثی که متضمن تأیید امامان شیعه مبتنی بر مجوز تاسی از اشخاصی میباشد که مبتنی بر مقررات فقهی فتوا میدهند.[۴۶] مثل حدیثی از امام عسکری(ع) با این مضمون که «و البته اینجانب کان اینجانب الفقهاء صائنا لنفسه حافظا لدینه مخالفا علی هواه مطیعا لامر مولاه فللعوام ان یقلدوه».[۴۷]
واقعه لحاظ عالمان فقاهتی
اجماع یا این که «حادثه حیث فقیهان» از برهان دیگر تایید صلاحیت تبعیت در احکام دینی میباشد[۴۸] به‌این مفهوم که تمامی فقیهان شیعه معتقدند که موظف میتواند یا این که خویش به سکو اجتهاد رسد و یا این که از هر کس بدین رتبه رسیده میباشد، احکام دینی را اخذ نماید فارغ از آن که از برهان دینی احکام فقهی اطلاعی داشته باشد.[۴۹]

تاسی در مذهب اهل تسنن
مورد تبعیت فی مابین اهل سنت، فراز و نشیب‌های بخش اعظمی داشته میباشد. در زمان‌ای مذهب ها مختلفی پیدا شد و این تعدد مذهبها اختلافاتی در ادامه داشت. این اختلافات در غایت منجر شد که تاملِ بستن باب اجتهاد و محصور شدن مذهبها شرعی مطرح خواهد شد. عاقبت در قرن هفتم، چهار مذهب از مذهب ها اهل سنّت رسمیت یافت و تاسی از سایر مذهب ها تحریم شد.[۵۰]

بعضا علمای قبلی اهل سنّت، مانند ابوالفتح شهرستانی (درگذشت: ۵۴۸ق) و ابواسحاق شاطبی (درگذشت: ۷۹۰ق)، به بسته بودنِ باب اجتهاد و فتوا دادن، معترض و خواستار باز کردن آن بودند.[۵۱] در قرن اخیر نیز شماری از عالمان اهل سنّت و شیوخ الازهر، به استناد اجماع مسلمان‌ها در ابتدا اسلام، مبتنی بر مجوز پیروی از هر کدام از صحابه، انحصار اجتهاد در چهار مذهب را مردود دانسته‌اند و اجتهاد علمی مجدداً اشاعه یافته میباشد.[۵۲]

خویشان برقی از قوم و قبیله‌های شیعی قم که در سده‌های سوم و چهارم، عالمان زیادی از بین آن‌ها برخاسته میباشد. این قبیله بعداز سفر از کوفه، در ناحیه برق‌رود در اطراف قم بومی شدند و از این رو به برقی دارای اسم و رسم شدند. مشهورترین شخص این خویشاوندان، احمد بن محمد برقی صاحب و مالک کتاب المحاسن  تاج گل در مشهد    میباشد.

تاج گل مصنوعی در مشهد
تاج گل ترحیم در مشهد
تاج گل تبریک در مشهد
تاج گل خیریه در مشهد
تاج گل تسلیت مشهد
تاج گل ترحیم مشهد
تاج گل افتتاحیه مشهد
تاج گل طبیعی مشهد
تشریفات بزرگ مشهد

اصالت بستگان برقی
نجاشی در کتاب رجالش می‌نویسد که اصالت این قوم و قبیله کوفی میباشد.[۱] همینطور در هنگام ذکرِ تفصیل‌درحال حاضر محمد بن خالد می گوید که «او مولای ابوموسی اشعری و منسوب به برقه‌رود از سواد قم میباشد»[۲] برخی منابع دیگر او را مولای حریر بن عبدالله دانسته‌اند.[۳] مولا بودن وی که آرم آن میباشد که جزو بردگان آزاده‌گردیده بوده‌اند، آشنایی اجداد و خاندان و در سود نسب نخستین این فامیل را بسیار طاقت فرسا می‌نماید. البته با دقت به اینکه هم ابوموسی اشعری و هم حریز بن عبدالله در طی امام علی(ع) در کوفه معاش می‌کرده‌اند اینکه آورده شده میباشد آن‌ها از کوفه بودند، پر‌نور میشود.

سفر به قم
جدّ قوم و قبیله بَرقی، محمد بن علی بعداز قیام زید بن علی بن الحسین(ع) به دست یوسف بن قدمت، والی کوفه، بازداشت و آخر و عاقبت بعد از تحمل شکنجه‌های فراوان به شهید شدن رسید. در ادامه این رخداد عبدالرحمن، فرزند محمد بن علی، به همپا پسرش، خالد، که طفلی بیش خلا از کوفه به بَرقروذ قم مسافرت کرد.[۴]

این قوم که به انگیزه سکنا گزیدن جد اعلای آن‌ها در حوزه‌ بَرقرود قم، به بَرقی آوازه یافتند،[۵] تحت عنوان خویشان فقه و حدیث شناخته میشوند. احمد و پدرش از محققان و راویان دارای شهرت این قوم و قبیله می باشند.

برق‌رود
نجاشی در کتاب رجالش، می گوید که برق‌رود، جایی در حوالی قم و در کنار وادی یا این که رودی بوده که آبهای باران حوزه‌ در آن هدایت می‌شد‌ه‌است. یاقوت حموی نیز در کتاب معجم البلدان، گفته میباشد که برقه روستایی میباشد از روستاهای قم.[۶] اسم برق‌رود برای هر جایی بوده، بعد ها دوامی نیاورده میباشد. اما به‌جز قوم و قبیله برقی عده ای نیز با اسم برقی مشهورند، اینها ممکن میباشد منتسب به برق‌رود قم باشند، چنان‌که ممکن میباشد منسوب به اماکن هم‌اسم دیگری باشند.[۷] جغرافیادانان جای ‌های دیگری با اسم برقه بیان کرده‌اند که بر طبق واپسین پژوهش ها، انتساب فامیل برقی قم، بدان مکانها منتفی میباشد.[۸]

این قضیه که آنها مولای خویشاوندان اشعری بوده‌اند تبیین می‌نماید که چرا آن‌ها هم پا با فامیل اشعریان در قم بومی گردیده‌اند؛ چون طبیعی میباشد که بعداز وارد شدن طایفه اشعری به قم، آنها نیز یاروهمدم با طایفه‌آی که به آن بستگی دارا هستند به قم هجرت کرده باشند.[۹]

خالد بن عبدالرحمان عطار، راوی امامی و از اصحاب امام درستگو(ع) که درباره موثق بودن او اختلاف‌حیث وجود دارااست. بعضی با پشت گرمی به نقل ابن داوود حلی و علامه حلی اورا ثقه، ممدوح یا این که موثق دانسته‌اند. بعضی دیگر درباره این توثیق شک و تردید کرده‌اند و متکی بودن علامه حلّی و ابن داوود حلّی به ابن عقده و بیان اسم وی در شمار موثقان را کافی    تاج گل در مشهد    ندانسته‌اند.

تاج گل مصنوعی در مشهد
تاج گل ترحیم در مشهد
تاج گل تبریک در مشهد
تاج گل خیریه در مشهد
تاج گل تسلیت مشهد
تاج گل ترحیم مشهد
تاج گل افتتاحیه مشهد
تاج گل طبیعی مشهد
تشریفات بزرگ مشهد

وثاقت
طوسی[۱] خالد را در شمار اصحاب امام راست گو(ع) آورده، ولی توثیق نکرده میباشد. ابن داوود حلی[۲] و علامه حلّی[۳] به گزارش ابن عقده از ابن نمیر او‌را با تعبیر و تفسیر «ثقةٌ ثقةٌ» توثیق کرده‌اند.[۴]

از این رو متأخران درباره توثیق او اختلاف‌حیث دارا‌هستند. برخی با اتکا به نقل ابن داوود حلی و علامه حلّی او‌را ثقه،[۵] ممدوح[۶] یا این که موثق[۷] دانسته‌اند. بعضا دیگر درباره این توثیق شک وتردید کرده‌اند و اتکا علامه حلّی و ابن داوود حلّی به ابن عقده و بیان اسم وی در شمار موثقان را کافی ندانسته و با اعتنا به غیرشیعه بودن و عدم وثاقت ابن نمیر، توثیق او را بی‌ثمر شمرده‌اند[۸] و در فیض اورا مجهول[۹] یا این که ضعیف[۱۰] خوانده‌اند.

شخص دیگری با همین اسم و لقب در کتاب ها رجالی اهل سنّت ملقب به عبدی و کوفی یافت میشود. بعضا این دو را یک کدام از تلقی کرده و تحت یک تیتر آورده‌اند.[۱۱] از این شخص در زمره راویان ضعیف اهل سنّت حافظه گردیده[۱۲] که از سماک بن حرب نقل حدیث کرده و اسحاق بن فرات مصری شاگردش بوده میباشد.[۱۳]

همینطور بعضی از رجالیان اهل سنّت خالد بن عبدالرحمان عطار کوفی را با خالد بن عبدالرحمان خراسانی[۱۴] یک کدام از انگاشته‌اند[۱۵] که اشتباه میباشد.[۱۶]

مشایخ و شاگردان
در زمینه ی شاگردان یا این که مشایخ خالد، س

ترور قاسم سلیمانی، حمله پهپاد آمریکایی به خودروی حمل کننده قاسم سلیمانی فرمانده نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در عراق.

درین حمله که در ۱۳ دی ۱۳۹۸ش در فرودگاه بغداد جاری ساختن شد، سلیمانی و یک سری بدن دیگر به عنوان مثال ابومهدی المهندس، نائب رئیس حشد شعبی ترور شدند. این حادثه، عکس العمل‌ها و پیامدهای مختلفی را پیرو داشت؛ برای مثال سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، مقر عین‌الاسد پایگاه نظامیان آمریکایی در عراق را مقصود حمله موشکی قرار اعطا کرد. همینطور مجلس عراق، طرح اخراج آمریکایی‌ها از عراق را ثبت          تاج گل در مشهد           کرد.

تاج گل مصنوعی در مشهد
تاج گل ترحیم در مشهد
تاج گل تبریک در مشهد
تاج گل خیریه در مشهد
تاج گل تسلیت مشهد
تاج گل ترحیم مشهد
تاج گل افتتاحیه مشهد
تاج گل طبیعی مشهد
تشریفات بزرگ مشهد

لاشه قاسم سلیمانی در شهرهای متفاوت کشور‌ایران و عراق تشییع شد. مقر خبری روسی روسیا اَلیَوم، مراسم تدفین سلیمانی را بعداز تشییع امام خمینی، مطرح ترین خاک سپاری تاریخ برشمرد. سالانه در سالروز این حادثه، مراسم بزرگداشتی در شهرهای گوناگون کشور‌ایران به‌ویژه کرمان برگزار میشود.

چرایی ترور
۱۳ دی ۱۳۹۸ش در حمله تروریستی پهپاد آمریکایی به خودروی حمل کننده قاسم سلیمانی در اطراف فرودگاه بغداد، وی به یار و همدم تعدادی بدن دیگر مثلا ابومهدی المهندس، نائب رئیس حشد الشعبی (بسیج مردمی عراق)، به شهید شدن رسید.[۱] وزارت پناه ایالات متحده با صدور بیانیه‌ای، اظهار کرد که‌این حمله به‌امر دونالد ترامپ، مدیر‌جمهوری وقت آمریکا انجام یافته میباشد.[۲]

سازه بر برخی بررسی ها، نقش محوری سلیمانی در خنثیٰ‌سازی نقشه ایالات متحده و برخی از کشورهای ناحیه در تجزیه کشورهای سوریه و عراق و نیز ناکامی طرح آن ها در سقوط دولت بشار اسد از دلایل ترور وی بوده میباشد.[۳] بعضا محاسبه‌گران، ساخت‌و‌ساز داعش را به ایالات متحده نسبت میدهند و ترامپ مدیریت‌جمهور وقت ایالات متحده در رقابت‌های انتخاباتی و دیگر مسئولان آمریکایی به تولید داعش بوسیله ایالات متحده اشاره کرده‌اند.[۴] با این اکنون، وزارت کارها خارجه آمریکا ایالات متحده ادله این حمله را انتقام کشته‌شدن نیروهای خویش بوسیله سپاه و دوری از مقصود قراردادن نیروهای آمریکایی بوسیله قاسم سلیمانی خاطرنشان کرد.[مستلزم منبع]

قاسم سلیمانی
نوشته‌ی علمیٔ مهم: قاسم سلیمانی
قاسم سلیمانی فرمانده نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بود. وی از نیروهای مقاومت به عنوان مثال حزب‌الله لبنان[۵] و حماس[۶] در قبال اشغالگری اسرائیل امان میکرد و آنان‌را به سلاح‌های توسعه یافته تجهیز کرد.[۷] همینطور مخالف حضور آمریکایی‌ها در حیطه غرب آسیا بود و حضور آنها را موجب ناامنی درین ناحیه می‌دانست.

سلیمانی همینطور با بسیج کردن نیروهایی از کشورهای گوناگون برای مثال جمهوری اسلامی ایران، عراق، سوریه، لبنان، افغانستان و پاکستان که به مدافعان بقاع معروف شدند داعش را در سوریه و عراق باخت بخشید. وی داعش را گروهی آمریکایی صهیونیستی می‌دانست.[۸]

ناصبی‌های مشهور
در منابع برخی اشخاص و مجموعه‌ها تحت عنوان ناصبی خاطر گردیده است؛

معاویة بن ابی‌سفیان، اولیه قاضی اموی بود که حدود ۲۰ سال بر دمشق حکومت کرد.[۴۳] ابن‌ابی‌الحدید معتزلی، شارح نهج البلاغه، از جاحظ نقل کرده که معاویه در نقطه پایان خطبه‌های نماز آدینه علی(ع) را لعن می کرد و می‌اعلام کرد این فرمان آن قدر می بایست بسط یابد تا کسی فضیلتی از علی نقل  تاج گل در مشهد   نکند.[۴۴]

تاج گل مصنوعی در مشهد
تاج گل ترحیم در مشهد
تاج گل تبریک در مشهد
تاج گل خیریه در مشهد
تاج گل تسلیت مشهد
تاج گل ترحیم مشهد
تاج گل افتتاحیه مشهد
تاج گل طبیعی مشهد
تشریفات بزرگ مشهد

عثمانیه، افرادی که بر این اعتقاد بودند که امام علی، عثمان را به قتل رسانده یا این که به‌این فرمان یاری نموده است.[۴۵] از این رو از بیعت با وی رمز باززدند.[۴۶] ابن‌حجر عسقلانی، رجال‌شناس اهل سنت در قرن نهم قمری، نواصب را گروهی معرفی کرده که اعتقاددارند امام علی، عثمان را به قتل رسانده یا این که در قتل وی یاری نموده است.[۴۷] این دسته به خیال بزرگنمایی در محبت عثمان به تضعیف و تنقیص امام علی روی آوردند.[۴۸]
خوارج، گروهی از سپاه امام علی(ع) در پیکار صفین بودند که علی بن ابیطالب را تبهکار به بی دینی کردند و علیه وی شوریدند. آن‌ها را به منجر دشمنی با امام علی(ع)، نواصب یا این که ناصبه نیز خوانده‌اند.[۴۹]
حجاج بن یوسف ثقفی (درگذشته ۹۵ق)، به گفته مسعودی تاریخ‌نگار قرن چهارم قمری، با اهل بیت معاند بود.[۵۰] وی اشخاصی را که از امام علی و یاران وی اعلام برائت نمی‌کردند، به قتل می رساند.[۵۱] وی شیعه ها را می‌کشت و به خرد‌ترین ظن و تهمتی دستگیر می کرد و در شرایطی‌که به کسی زندیق یا این که کافر گفته میشد، خوب بود از اینکه او را شیعه علی معرفی نمایند.[۵۲] حجاج در حکومت عبدالملک، آغاز حکم دهنده حجاز و آن گاه حکم کننده عراق بود.[۵۳]
حریز بن عثمان، امام علی(ع) را بر منبر سب میکرد.[۵۴] وی حدیث انت منی بمنزلة هارون اینجانب موسی در فضیلت امام علی را به «انت منی بمنزلة قارون اینجانب موسی» تحریف می کرد.[۵۵] به گفته ابن‌حبان از رجالیان اهل سنت، حریز هر روز صبح، و هر شب علی بن ابی‌طالب(ع) را ۷۰ توشه لعن میکرد.[۵۶]
مغیرة بن شعبه، وقتی که از سوی معاویه حکم دهنده کوفه بود، امام علی(ع) و شیعه ها او‌را بر منبر ناسزا می‌اظهار‌کرد و لعن می کرد.[۵۷] وی از صحابه فرستاده بود که از نقش وی در ماجرای هجوم به منزل حضرت زهرا(س) کلام آورده شده میباشد.[۵۸]
متوکل عباسی، از امام علی(ع) کینه ورزی داشت و هم‌نشین ناصبی‌ها بود.[۵۹] او اموال شیعه‌ها علی(ع) را می‌گرفت و آنها‌را می‌کشت.[۶۰] بی‌ناله متوکل از اهل بیت(ع) به اندازه‌ای بود که در سال ۲۳۶ق امر تخریب قبر حسین بن علی(ع) را صادر کرد؛ از‌این‌رو قبر امام حسین و همه منزل‌ها و اثرها دور و بر آن ویران شد و به آنجا آب بستند، زمین‌ها را شخم زده، در آن زراعت کردند.[۶۱]
ابن‌تیمیه، از رهبران فکری سلفیه میباشد، و بعضی از پژوهشگران شیعه برای ثابت ناصبی‌گری ابن‌تیمیه به انکار حدیث رد الشمس،[۶۲] تضعیف حدیث غدیر،[۶۳] و نیز دشمنی با شیعه‌ها بوسیله وی استناد کرده‌اند.[۶۴] همینطور ابن‌حجر عسقلانی گفته میباشد که برخی به ابن‌تیمیه به خیال سخنانش درباره حضرت علی، نسبت نفاق داده‌اند.ابن‌تیمیه معتقد بود که علی ۱۷ گزینه در شعور قرآن خطا نموده است.[۶۵]
کتاب‌ها

سید عبدالله موسوی شیرازی (۱۲۷۰-۱۳۶۳ش)، از مراجع پیروی شیعه در قرن چهارده و پانزده قمری و مستقر مشهد بود. وی جزء علمایی بود که به سیاست‌های رضاخان اعتراض کرد و در تجمع عموم در مسجد گوهرشاد نقش داشت. اعلامیه‌های زیادی علیه محمدرضا پهلوی صادر کرد و از حامیان ایران محسوب میشد. مدفن وی در مقبره امام رضا(ع) جای‌دارد. سید محمدباقر موسوی شیرازی (وفات ۱۳۹۳ش) فرزند  تاج گل در مشهد   اوست.

تاج گل مصنوعی در مشهد
تاج گل ترحیم در مشهد
تاج گل تبریک در مشهد
تاج گل خیریه در مشهد
تاج گل تسلیت مشهد
تاج گل ترحیم مشهد
تاج گل افتتاحیه مشهد
تاج گل طبیعی مشهد
تشریفات بزرگ مشهد

معاش‌طومار
سید عبدالله شیرازی در شب ۱۳ شعبان ۱۳۰۹ق بر اساس با ۲۳ اسفند ۱۲۷۰ش، در شیراز به دنیا آمد. پدرش سید محمدطاهر شیرازی از علمای شیراز بود.[۱] او بعد از گذراندن دروس مقدماتی در شیراز به نجف رفت و بعد از استخراج اجتهاد در آنجا به زادگاهش رجوع.

سید عبدالله شیرازی به جهت کار‌های سیاسی علیه بستگان پهلوی زیر فشار قرار گرفت در کشور‌ایران مبارزات سیاسی را افزود و مخالفت قانونی و علنی خود را با حکومت رضاشاه پهلوی ذکر کرد و بازداشت و زندانی شد. بعداز قیام مسجد گوهرشاد، شیرازی به صورت مخفیانه راهی نجف شد و چهل سال در آنجا ماند. او ده سال نهایی قدمت خویش را در مشهد سپری کرد و سرگرم درس دادن علم ها فقاهتی و تربیت شاگردان بود.[۲]

درگذشت
شیرازی در ۱ محرم سال ۱۴۰۵ق / ۵ مهر سال ۱۳۶۳ش درگذشت و در بقعه امام رضا(ع) به خاک امانت شد.[۳]

حیات علمی
سید عبدالله شیرازی در ۷ سالگی به مدرسه منزل رفت و روخوانی قرآن، قرائت و تایپ کردن کتاب‌های فارسی و ادبیات مرسوم را نزد بابا آموخت. آن‌گاه در حوزه علمیه محل تولد خویش شیراز، به یاددادن لغت، صرف، نحو و ادبیات عرب پرداخت و بعضا از کتاب‌های اصول و فقه و نیز منطق و فلسفه را فراگرفت. در درس روحانی علی ابوالوردی، میرزا محمد درست گو مجتهد و روضه خوان محمد رضا شامنی حاضر شد.[۴]

وی در جمادی الاولی ۱۳۳۳ق، شیراز را به قصد ادامه علم آموزی در حوزه علمیه نجف، شکاف اظهار‌کرد. در نجف از درس سید ابوالحسن اصفهانی، آقاضیاء عراقی و محمد حسین نائینی استفاده نمود. شیرازی بعد از اقامت سیزده ساله در نجف و دریافت سکو اجتهاد، به شیراز، برگشت و به احیای حوزه علمیه شیراز پرداخت.[۵] سید عبدالله بعداز مدتی به نجف رجوع و بعداز یک سری سال اقامت به کشور‌ایران آمد و در مشهد کار‌های علمی خویش را خاطر نشان نمود.

اسارت به دست رومیان
ابوفراس در یکی‌از شکارهایش در ناحیه زیر فرمانروایی‌اش، بوسیله رومیان اسیر شد و زیرا (سازه به قولی) سیف الدوله برای آزادی وی اقدامی نکرد[۱۱]، اشعار متعددی در وصف زمان اسارت و ناسازگاری زمانه و ناامیدی خودش می‌سرود که بعد ها این اشعار نزد اعراب به «حبسیات» یا این که «رومیات» مشهور شد و ابوفراس پیشوای این مدرسه به  تاج گل در مشهد   شمار آمد.[۱۲]

تاج گل مصنوعی در مشهد
تاج گل ترحیم در مشهد
تاج گل تبریک در مشهد
تاج گل خیریه در مشهد
تاج گل تسلیت مشهد
تاج گل ترحیم مشهد
تاج گل افتتاحیه مشهد
تاج گل طبیعی مشهد
تشریفات بزرگ مشهد

با زمان بر شدن مقطع اسارت، مامان ابوفراس برای جلب امان سیف الدوله و درخواست سعی برای آزادی وی به حلب رفت، ولی درخواست او پذیرفته نشد و این دستور آزردگی ابوفراس را از سیف الدوله به نقط ی اوج خویش رسانید.[۱۳] مرگ مامان ابوفراس در طول اسارت وی، واپسین ضربه را بر او فرود آورد و با کلیه پایداری به تلخی گریست. قصیده‌ای که وی در رثای مادرش سروده میباشد، غایت غم و درماندگی او را آشکار می‌سازد.[۱۴]

عاقبت در ۳۵۵ق، اسیران در حاشیه دریا فرات مبادله شدند و ابوفراس آزادی خود را گشوده یافت.[۱۵] آن گاه احتمالاً فرمانروایی حمص را به دست آورد.

وفات
در ۳۵۶ق، سیف الدوله درگذشت و اندکی آن گاه ابوفراس نیز کشته شد.[۱۶] درباره کیفیت کشته شدن او، گزارش‌های گوناگونی در اختیار میباشد.

به نقل از تنوخی[۱۷] بعد از مرگ سیف الدوله، سپاهیان او دور از هم شدند و شیرازه امور از هم گسست و شاید ابوفراس خویش را برای جانشینی سیف الدوله لایق‌خیس از ابوالمعالی، خواهرزاده خود و فرزند سیف الدوله می‌دانست. احتمالاً همین فرمان موجب بروز بدگمانی دربین آن دو شوید.[۱۸] همینطور می‌قدرت پنداشت که ابوفراس از اینکه حکومت، به انگیزه خردسالی ابوالمعالی به دست قرغویه یک کدام از غلامان سیف الدوله افتاده بود، خشنود عدم وجود. اگرچه ابوفراس و ابوالمعالی کوشیدند تا این بدگمانی را از بین بردارند، البته بدطینتی به عبارتی غلام که خویش نیز دیده طمع به حکومت دوخته بود[۱۹] موجب درگرفتن پیکار در میان آن‌ها شد و سرنوشت ابوفراس به دست قرغویه کشته شد.[۲۰]

برپایه بعضا گزارش‌های تاریخی او در پیکار مصدوم شد و بعد از مدتی درگذشت.[۲۱]

تشیع ابوفراس
اگرچه برخی ابوفراس را اسماعیلی دانسته‌اند، ولی از آن‌جا که او در‌این قصیده از امام کاظم(ع) و امام رضا(ع) و نیز در دو قطعه دیگر از پیشوایان دوازده گانه شیعه ها مذکور[۲۲] شک وتردید نمی‌اقتدار داشت که وی شیعه دوازده امامی بوده میباشد. افزون بر این اشعار، او قصیده‌ای نیز در رثای امام حسین(ع) سروده میباشد.[۲۳] در‌این قصیده نیز او به رنج به قاتلان آن امام (ع) میتازد و برتری‌ها و فضیلت‌های امام علی(ع) را برمی‌شمارد و اشخاصی را که وصیت رسول(ص) را درباره خاندانش نادیده گرفته‌اند، ملامت می‌نماید.

شخصیت ابوفراس
مداقه ابوفراس و آوازه وی از یک سری جهت میباشد:

منظومه اشعار ابوفراس
شخصیت ابوفراس: او از این جهت فردی شجاع، بخشنده، و جوانمرد بود و رشته اساسی خویش را چاقو زدن می‌دانست خیر شاعری. وی سرداری دارای مسئولیت برای سیف الدوله بود، البته همواره شعر و شکار و نبرد و علاقه را به زیبایی به هم در می‌آمیخت و شعر می‌سرود.[۲۴]
حبسیات ابوفراس: دومی جهت آوازه وی اشعاری میباشد که در زندان سروده که تصویری از سختی‌های درونی اسیری تسلط زاده را ذکر می‌نماید و فتح بابی در قضیه این‌سیرتکامل اشعار فی مابین عرب شد.[۲۵]
رده شاعری ابوفراس: به نظر شعری جایگاه وی آنچنان بلند میباشد که او‌را حتی بر "متنبی" شعر سرا دارای شهرت زمانه ابوفراس مقدم شمرده‌اند و گویند "متنبی" با وی هیچگاه به جنگ برنمی‌خواست و به حق تقدم وی معترف بود.[۲۶] صاحب و مالک بن عباد درباره وی گفته میباشد که شاعری با امیری (امرؤالقیس) شروع شد و به امیری دیگر (ابوفراس) نقطه پایان یافت.[۲۷] وی در شعر و شخصیت سنت‌گرا و بسیار متأثر از اشعار جاهلی بود.[۲۸] مضمون شعر وی مدح، فخر و حماسه، نسیب و تشبیب و اندکی وصف میباشد. وی مضمون ها رزمی و عشقی را چنان با مناعت و استواری ذکر کرده که کمتر شاعری به وی رسیده میباشد.[۲۹] شعر وی بیشتر در تفصیل مفاخر و بزرگان آل حمدان، مدح سیف الدوله و گستردن دلاوری‌ها و پایداری های خودش در مبارزه میباشد و در یک قصیده ۲۲۵ بیتی تاریخچه خانواده خویش را ذکر نموده است.[۳۰] قصاید خویش را بیشتر در بالا با نسیب و غزل شروع نموده است. دیوان ابوفراس را بعداز مرگش "ابن خالویه" و شعر سرا معاصرش "البیغاء" گردآوری کردند که صرفا تیم "ابن خالویه" صراحت دارد و شایسته ترین چاپ این دیوان در سه جلد در سال ۱۹۴۴ م در بیروت ذیل حیث "سامی دهن" اعمال شد که در زمان چاپ حاشیه ها نیز به آن اضافه شوید.[۳۱]
مدح اهل بیت: ابوفراس یک شعر سرا شیعه مذهب میباشد و در شمار شاعران اهل بیت میباشد. گرچه تعداد اشعارش دراین باره نادر میباشد البته تأثیر آن بر عالم اسلام نادر نبوده میباشد. معروفترین شعر وی راجع به قوم و قبیله عصمت پاسخش به یک کدام از امیرزادگان عباسی به اسم "ابن معتز" میباشد و نیز قصیده «ابن سکره هاشمی» که به شافیه مشهور میباشد.[۳۲] وی درین قصیده به تندی بر امویان و عباسیان تاخته و بر بزرگواری امام کاظم(ع) و امام رضا(ع) و قبیله فرستاده اکرم(ص) تأکید نموده است. این قصیده ۶۰ بیت میباشد که همواره آیتم اعتنا شیعه‌ها بوده و گروهی نیز به تفصیل آن پرداخته‌اند. از آن فی مابین می‌قدرت به "ابن امیرالحاج" و "محمدبن عبدالملک" و "ابراهیم یحیی عاملی" اشاره نمود.[۳۳] او همینطور قصیده‌ای نیز در رثای امام حسین(ع) داراست.[۳۴]

یحیی کریستین بونو معنی کننده قرآن به لهجه فرانسوی و از اعضای مجمع همگانی مجمع جهانی اهل‌بیت(ع) از مرزوبوم فرانسه.

معاش‌طومار
یحیی کریستین بونو در سال ۱۹۵۷م در خانواده‌ای مسیحی کاتولیک در فرایبورگ آلمان چشم به جهان گشود. وی اصالتا فرانسوی بود، ولی به جهت عمل پدرش تا ۱۰ سالگی در آلمان و الجزایر معاش کرد و بعد به استراسبورگ فرانسه  تاج گل در مشهد    رفت.[۱]

تاج گل مصنوعی در مشهد
تاج گل ترحیم در مشهد
تاج گل تبریک در مشهد
تاج گل خیریه در مشهد
تاج گل تسلیت مشهد
تاج گل ترحیم مشهد
تاج گل افتتاحیه مشهد
تاج گل طبیعی مشهد
تشریفات بزرگ مشهد

بونو میل داشت با ادیان شرقی آشنا گردد، از‌این‌رو به پژوهش اثر ها جانور در این مورد پرداخت و به کشورهای اسپانیا، مراکش، ایتالیا، بلژیک، هلند و آلمان هجرت کرد.[۲] وی در سال ۱۹۹۱م به کشور‌ایران سفر کرد و مقیم شهر مشهد شد و تا نقطه پایان قدمت در کشور ایران ماند.

وفات
بونو در محرم سال ۱۳۹۸ش برای ایفا نرم‌افزار تبلیغی به مملکت کنار دریا عاج مسافرت کرد. وی در روز ۴ شهریور به عبارتی سال، در سانحه دریایی در حاشیه دریا‌عاج غرق گردیده و از عالم رفت. لاشه وی در شهر آبیجان در حاشیه دریا عاج و در کنار مزار احمد حمپاته به خاک امانت شد.[۳]

میل به اسلام و مذهب تشیع
یحیی بونو در ۲۲ سالگی با اثر ها رنه گنون آشنا شد. وی زیر تأثیر استیناف اثر ها این فیلسوف فرانسوی در سال ۱۹۷۹م به اسلام گروید.

وی در سال ۱۹۸۱م با احمد حمپاته، عارف آفریقایی و از رؤسای سلسله تیجانیه، ملاقات کرد و پایین تأثیر ارشاد‌های وی مذهب تشیع را برگزید و اسم یحیی علوی را برای خویش تعیین کرد. وی همینطور تحقیق کتاب‌های امام خمینی و اثر ها هانری کربن در تمایل خویش به تشیع را تأثیرگذار میداند. بونو اعتقاد دارد ادیان متفاوت اصالت ندارند. فقط یک آئین میباشد که اصالت داراست، آن هم اسلام شیعی میباشد و آن سرچشمه دیگر ادیان میباشد.

تحصیلات
یحیی بونو بعداز گرویدن به اسلام، به علم آموزی در حرفه لهجه و ادبیات عرب و اسلام‌شناسی در دانش گاه پرداخت. یحیی علوی در سال ۱۹۸۲م عصر فوق‌دیپلم خویش در انستیتو ملی گویش‌ها و فرهنگ وتمدن‌های شرقی را به نقطه پایان پیروزی. وی در سال ۱۹۸۴م از دانشکده سوربن فوق لیسانس اخذ کرد. نقطه نهایی‌طومار بونو پیرامون کتاب جواهر المعانی روحانی احمد تیجانی بود.

بونو در سال ۱۹۸۷م، درس دادن گویش عربی را شروع کرد. وی در سال ۱۹۹۵م در زمان دکتری از دانشکده سوربن خارج از‌التحصیل شد. رساله دکتری وی با تیتر «الهیات در اثرها فلسفی و عرفانی امام خمینی» در سال ۱۹۹۹م به‌تیتر مطالعه سال جمهوری اسلامی ایران برگزیده شد.

بونو برای تدوین رساله خویش در سال ۱۹۹۱م به جمهوری اسلامی ایران آمد و دوران هفت سال از جلسات سید جلال‌الدین آشتیانی در مشهد، در مسئله فلسفه و عرفان اسلامی استعمال پیروزی. وی همینطور عصر فوق دکترای خویش را نیز در دانشکده سوربن در مورد «حکمت متعالیه ملاصدرا، پاسخی به انتظارات صدرالدین قونوی» به پایان رسانید.[۴]

اثرها مکتوب
یحیی بونو اثراتی در مورد عرفان نگاشته و بعضا از اثرها فارسی را به فرانسه ترجمه نموده است. برخی از اثرها وی اینگونه‌اند:

ترجمه و تعبیر و تفسیر قرآن کریم و مهربان به گویش فرانسوی
تصوف و عرفان اسلامی به گویش فرانسه
امام خمینی عارف ناشناخته قرن بیستم به گویش فرانسه
ترجمه دین انقلاب اسلامی (منتخبی از اثرها و فرمایشات امام خمینی نزدیک به ۷۰۰ شیت) به گویش فرانسه
وصیت‌طومار الهی- سیاسی امام خمینی با پیشگفتار و حاشیه ها به لهجه فرانسه
ترجمه دین و پندار در دام خودکامگی به لهجه فرانسه
ترجمه نبرد با نفس یا این که جهاد اکبر، تاثیر امام خمینی به گویش فرانسه
بونو در سال ۲۰۰۱م (۱۳۸۰ش) به خیال و خاطر ترجمه فرانسوی‌اش از قرآن، از سوی وزارت فرهنگ و تمدن و پند اسلامی تحت عنوان «خادم برگزیده قرآن کریم ومهربان» معرفی شد.[۵]

مراسم بزرگداشت
یحیی بونو عضو مجمع همگانی مجمع جهانی اهل‌بیت بود. در بهمن ۱۳۹۸ش این بنیان برای وی مراسم بزرگداشتی برگزار کرد. در‌این مراسم از کتاب معاش‌طومار وی با اسم زنده به اسم علی رونمایی شد.[۶]

سید محمد حُجَّت کوه‌معدودَری (۱۳۱۰- ۱۳۷۲ق) دانا، رجالی و از مراجع تاسی شیعه. او نزد اساتید فقه و اصول همچون سید ابوالحسن اصفهانی، عبدالکریم حائری، میرزا محمدحسین نائینی و آقا ضیاء عراقی، سید محمدکاظم طباطبائی یزدی شاگردی کرد. بعداز درگذشت آیت الله حائری از مراجع ثلاث شد و به اداره حوزه علمیه قم پرداخت. مکتب حجتیه در شهر قم از اثر ها به مکان ما‌نده از زمان مرجعیت وی میباشد که در آن فرصت بی‌نظیر بوده میباشد. مرتضی حائری یزدی و عباس مصباح‌زاده دامادهای وی  تاج گل در مشهد    بودند.

تاج گل مصنوعی در مشهد
تاج گل ترحیم در مشهد
تاج گل تبریک در مشهد
تاج گل خیریه در مشهد
تاج گل تسلیت مشهد
تاج گل ترحیم مشهد
تاج گل افتتاحیه مشهد
تاج گل طبیعی مشهد
تشریفات بزرگ مشهد

معرفی
سید محمد حجت کوه‌کمری، دانا و مرجع تبعیت امامی قرن چهاردهم. او در ۲۹ شعبان سال ۱۳۱۰ق/۱۲۷۱ش در تبریز[۱] در خانواده‌ای روضه خوان چشم به جهان گشود. خانواده‌اش از سادات کوه‌کمر، محلی از توابع اَهَر در ناحیه آذربایجان شرقی بودند. نسب وی به علی‌اصغر، فرزند امام سجاد(ع) میرسد.[۲][۳] لذا آن‌ها را حسینی کوه کمری می خوانند.[۴]

پدرش، سیدعلی کوه‌کمری تبریزی، فرزند علینقی، از عالمان و فقهای زمان خویش بود. سیدعلی در تبریز دیده به جهان گشود. دروس بهتر فقه و اصول را در نجف نزد حبیب‌الله رشتی، فاضل ایروانی و فاضل شربیانی فراگرفت.[۵]

سیدمحمد حجت بعداز یک عصر بیماری طاقت فرسا، در ۶۲ سالگی در دو‌شنبه ۳ جمادی‌الاول ۱۳۷۲ ق- ۲۹ دی ۱۳۳۱ش[۶] در قم وفات یافت و در اتاقی کنار مسجد مکتب حجّتیه به خاک امانت شد.

بیان شده میباشد وی یک‌سری روز قبل از وفات خوداسناد مالکیتی که نزدش بود را به سید احمد شبیری زنجانی که عضو ارشد شورای استفتائات وی بود. سپرد و پول و اموالی که از سهم امام باقیمانده بود را به دامادش مرتضی حائری یزدی سپرد تا در کارهایی که معین کرده بود مصرف نماید. آن‌گاه مُهر طومار‌های خویش را ناکامی و از درگذشت خویش خبر اعطا کرد. هنگامی که اکنون او رو به وخامت رفت، دخترش کمی تربت امام حسین(ع) را جهت بهبودی به او بخشید. او بعداز میل کردن تربت بیان کرد: «انتها زادی اینجانب الدنیا تربة الحسین».[۷]در سوگ وی مجالس زیادی برگزار و در رثایش اشعار بخش اعظمی سروده شد.[۸]

معاش علمی
اساتید
سیدمحمد حجت، ادبیات، ریاضی ها، طب قدیم و بعضی علم ها تازه را در تبریز یادگرفت. بیشتر دروس مقدماتی فقه و اصول و کتاب ریاض‌المسائل سید علی طباطبایی را نیز در همانجا نزد پدرش آموخت و خویش به درس دادن تفصیل لمعه شهید ثانی پرداخت.[۹][۱۰] بعد از آن در ۱۳۳۰ق/۱۲۹۱ش برای ادامه علم آموزی به نجف رفت. وی از اساتید ذیل دستیابی دانش کرد:

فتح‌الله غروی اصفهانی،
سید ابوالحسن اصفهانی،
سید محمد فیروزآبادی،
عبدالکریم حائری یزدی،
آقا ضیاء عراقی[۱۱]
سید محمدکاظم طباطبایی یزدی،
سید عبدالعلی بن جعفر خوانساری،
محمدحسین غروی نائینی،
علی قوچانی
روضه خوان‌ علی گنابادی
حیدرقلی سردار کابلی؛
اجازات علمی
او از بعضا استادانش همانند میرزای نائینی، روضه خوان‌الشریعه اصفهانی و آقاضیاءالدین عراقی سند اجتهاد و اذن داستان اخذ نمود. همینطور پدرش، سیدابوتراب خوانساری، عبدالله مامقانی، سید حسن صدر، محمدباقر قائنی بیرجندی، روضه خوان‌عبدالکریم حائری یزدی و محمدحسین کشف کننده‌الغطاء به وی اذن ماجرا دادند.[۱۲]